فصل هفتم: روز چهارم در جزیره ناشناخته

امروز هوا خیلی خوب است،و زمان خوبی برای ساخت یک قایق است.
از ننو خودم بیرون آمدم، ولی انگار خیلی زود بیدار شده بودم؛ چون همه در خواب عمیقی بودند و من بیدار...
کنار ساحل رفتم و به دریا خیره ماندم.
چشمانم روی دریا بود، اما مغزم درگیر الکس و مادرش.
حالا آنها چه کار میکردند؟
یعنی حالا آنها هم به من فکر میکردند؟
الکس... اگر اینجا بود، شاید اینقدر احساس دلتنگی نمیکردم...
تنها دردی که فکر نمیکنم درمانی به جز دیدن کسی که میخواهی داشته باشد، دلتنگی است...
سخت است. امیدوارم بعد از رفتن از اینجا، دیگر هیچوقت این حس را تجربه نکنم...
بغض سنگینی در گلویم گیر کرده بود که...
صدایی مرا از جا پراند.
صدای امی بود. با صدای آرامی گفت:
- منم دلتنگ همهٔ کسایی هستم که کنارم بودن؛ حتی داداشم. اون داداشی که همیشه باید یه چیزی برای بحث پیدا میکردیم. با اینکه همیشه دعوا میکردیم، دلم براش تنگ شده... آماندا میگه عادت میکنی، اما فکر نکنم.
+ آره، منم همینطور.
. . .
همه بیدار شده بودند... حتی مرد بزرگ.
او زمانی که صبحانه میخوردیم، کنار من نشسته بود. دستم زمانی که به جزیره رسیده بودم زخم بود و هنوز جای زخم نرفته بود. مرد بزرگ که کنارم نشسته بود، آن را نوازش میکرد. حس خوبی داشت؛ انگار که پدرم دستم را لمس میکرد.
صبحانه خاویار بود با کمی شیرهٔ نارگیل.
بعد از صبحانه، ویلیام دوباره شروع به ساخت قایق کرد. این بار همهٔ ما کمک میکردیم.
به امید فرار از دست جزیره، تصمیم گرفتیم از پوستهٔ نارگیل در زیر آن استفاده کنیم تا در آب سبکتر باشد و بتوانیم وسایل زیادی را با خودمان ببریم؛ حداقل خاویارهای جاستین و مرواریدهای امی را.
امی و مایکل رفته بودند تا هرچقدر میتوانند نارگیل بیاورند و مرد بزرگ آنها را میشکست تا از آنها استفاده کنیم. فکر میکنم تا یک سال شیرهٔ نارگیل داشته باشیم.
جاستین و آماندا هم برای تهیهٔ چوبهای قایق رفته بودند و من به ویلیام کمک میکردم.
در حین کار، ویلیام کم مانده بود میخ را در دست خودش فرو کند. البته دستش جراحت کوچکی برداشت که جزئی بود. آماندا آن را با برگ درختی که واقعاً نرم بود بست تا عفونت نکند.
اوه، بله! حشرات اینجا را فراموش کرده بودم.
البته هرچه حشره بشماریم کم است؛ فقط این را بدانید که بیشتر از همه، پشهها مزاحممان میشوند.
برای ناهار ماهی خوردیم. دیروز هم همین بود.
برای بعدازظهر تصمیم گرفتیم دیگر روی قایق کار نکنیم، چون واقعاً خسته شده بودیم. اما قایق خوب داشت پیش میرفت؛ با این حال، هنوز حداقل یک ماه کار داشت...
برای اینکه دیگر حداقل شام را هم ماهی نخوریم، من سوشی درست کردم... این را از الکس یاد گرفته بودم؛ اختراع او بود. البته خیلی خوشمزه بود.
آشپزی روی قابلمههای چوبی لذت خودش را دارد، اما با الکس یک جور دیگر است...
همه از این سوشی لذت میبردند؛ البته فکر میکنم به جز مایکل، چون قیافهاش این را نشان نمیداد. البته در عین حال از غذا تعریف میکرد.
بعد از شام حتی فرصت نوشیدن چای هم نداشتیم؛ آنقدر خسته بودیم که همین که وارد ننو شدیم، خوابمان برد.