فصل هشتم: جملهٔ آخر دفترچه

همهچیز گنگتر از قبل شده بود...
بطری. موزهای که فقط یک موزه بود.
باید دوباره به آن خانهٔ عجیبوغریب سری میزدند.
مانیا تندتر از بقیه راه میرفت و البته بیشتر از همه به هالورین اطمینان داشت.
برعکس مانیا، الکس حس بدی نسبت به آن زن جوان داشت.
دیوید با پا فشاری به زنگ آورد.
هالورین در را باز کرد...
در حال ساخت چیزی بود، اما همین که آنها وارد خانه شدند، روی آن را با پارچه پوشاند.
- میدونستم برمیگردید.
دیوید گفت:
+ چطوری ساختمان موزه رو ساختید؟ تنها؟
- معلومه که نه. من همکارهای زیادی داشتم، اما تمام مجسمهها، حتی ماهیها، کار خودمه. شگفتانگیزه! مگه نه؟
مانیا این بار با قیافهای مصمم پرسید:
+ اونجایی که مجسمهها رو ساختید، نقطهٔ...
هالورین فهمید میخواد چی بگه:
+ بله، اون نقطه زیاد امن نیست و بیشتر مواقع ما ممنوع میکنیم که هنگام مد کسی اونجا غواصی کنه. حتی چهار سال پیش تابلو اونجا بود که نشون میداد هنگام مد شنا ممنوعه، اما بعضیها زیاد به حرف ما توجه نمیکنن. خطرناکترین نقطه اینجاست که کسایی که هنگام جزر اونجا رفتن، هیچوقت برنگشتن. تا حالا... اگه اشتباه نکنم، فقط برای شانزده نفر همچین اتفاقی افتاد که آخرین نفر اسمش چی بود؟
الکس که دیگه متوجه همهچیز شده بود، گفت:
- ویکتور... پدر من.
هالورین که از تعجب چشمانش گرد شده بود، گفت:
+ اوه، بله... ویکتور. واقعاً متأسفم. اما چرا به حرف مسئول اونجا گوش نداده بوده؟
- پدر من از ورودی اصلی وارد نشده بود. از یه ساحل دیگه وارد شده بود و به همین دلیل اصلاً اطلاع نداشت که نباید هنگام مد اونجا باشه. اون صداهایی رو میشنید، همون صدای دستگاهی که... فکر کنم خودتون میدونید.
+ بله، همون کشتی تحقیقاتی...
دیوید که مثل بقیه همهچیز را فهمیده بود، پرسید:
- اونا کجا رفتن؟
+ من نمیدونم، ولی میگن هیچکدوم برنگشتن. البته بعضیها هم میگن مردن و من هیچی نمیدونم.
مانیا با کلافگی گفت:
- عالیه.
نیشخندی از روی عصبانیت زد و گفت:
- معمای جدید!
بچهها از هالورین تشکر کردند و بعد از خوردن چای سبز، از آنجا رفتند.
مانیا پیشنهادی داد:
- بهتر نیست دوباره دفترچهٔ پدر الکس رو چک کنیم؟ البته میدونم دفترچه به من ربطی نداره.
دفترچه در کیف دیوید بود. دیوید آن را درآورد و به مانیا داد و رو به او گفت:
+ من که معذرتخواهی کردم. بفرمایید دفترچه خدمت شما، خانم رئیس.
الکس خندهٔ کوتاهی کرد.
مانیا صفحهٔ آخر دفترچه را باز کرد.
- دفعهٔ قبل که به موزه رفتم، یکی از مجسمهها درست شبیه من بود.
خودشه! پس ویکتور برای بررسی بیشتر اونجا رفته بود و حالا...
الکس گفت:
+ شاید نمیتونه از اونجا فرار کنه. من باید برم دنبال بابام... بدون اون بیشتر از این نمیتونم تحمل کنم.
بغضش را قورت داد و گفت:
+ کمکم میکنید؟
و دستش را جلو برد.
مانیا درجا دستش را روی دست الکس گذاشت.
اما دیوید کمی مکث کرد و بعد با آنها همراه شد.
باید به کشتیها سری میزدند.