فصل نهم:

پایان ماه اول در جزیرهٔ ناشناخته:
بعد از چند روز تونستم چیزی برای نوشتن پیدا کنم. متأسفانه خودکارم تموم شده بود و اینجا خودکاری برای نوشتن وجود نداره.
به همین دلیل هر روز نمیتونستم بنویسم. حالا هم دارم با زغال مینویسم. واقعاً کار سختیه، اما خب، از هیچی بهتره. با این اوضاع فکر میکنم حداکثر هر ماه دو بار بتونم بنویسم...
خب، توی این یک ماه سطح قایق کامل شده و مونده سکان و بادبان. من قایقرانی بلدم و امیدوارم اینجا به درد بخوره.
اگر اشتباه نکنم، احتمالاً حدود سیصد تا نارگیل استفاده کرده باشیم و حالا صد کیلو شیرهٔ نارگیل داریم.
فکر میکنم بهتر باشه برایتان بیشتر اتفاقات این ماه رو شرح بدم:
رابطهٔ مایکل و امی واقعاً نزدیکتر شده و دوستان خوبی برای هم هستند. چند وقت پیش، وقتی امی برای جمعآوری مروارید رفته بود، پایش روی سنگی لغزیده بود و کم مانده بود به دریا بیفتد. البته مایکل هم آنجا بود و نگذاشته بود این اتفاق بیفتد و امی را گرفته بود.
راستی، وقتی آن دفعه امی برای جمعآوری مروارید رفته بود، یک معدن پیدا کرده بود که سنگهای آنجا رگههای طلایی داشت...
مرد بزرگ، که حدس میزدم آن سنگ، سنگ طلاست، به گردنبند آماندا اشاره کرده بود تا به ما بفهماند. ولی آماندا فکر نمیکرد که آنها سنگ طلا باشند.
از آنجا که من شیمی خواندهام، آن سنگ را با لوازم ناچیزی که آنجا بود آزمایش کردم و متوجه شدم که فرضیهٔ مرد بزرگ درست است. ولی آن طلاها اگر در این جزیره گیر کنیم، به چه دردی میخورند؟
این جزیره شاید غنیترین جزیرهای باشد که به عمرم دیدهام.
ویلیام هم بیشتر روزها به ماهیگیری میرود و بیشتر ماهی خاویار صید میکند. البته خرچنگ و ماهیهایی از نوع دیگر هم شکار میکند.
شش روز پیش تصمیم گرفتم که با او بروم. همینطور که داشتیم از گذشتهٔ او حرف میزدیم، خاطرهٔ دستش را که یک کوسه هنگام غواصی زخمی کرده بود، برای من تعریف کرد.
ویلیام یک غواص و کاشف بود که بعد از آن حادثه دیگر وارد آب نشده بود و فقط ماهیگیری میکرد.
یک دفعه قلاب ماهیگیریاش خیلی سنگین شد و او را به سمت جلو هل داد. من هم به او کمک کردم تا بعد از یک ساعت تلاش، آن را بالا کشیدیم.
حدس میزنید آن چه بود؟
کوسه!
بله، آن یک کوسهٔ ماهی بزرگ بود، حدود دو متر.
جشن خوبی برای آن گرفتیم.
البته فردای آن جشن من مریض شدم. نمیدانم چی بود، ولی حشرهای قرمز رنگ من را نیش زده بود و الیویا مجبور شد از من مراقبت کند. حالا حالم بهتر است... خیلی بهتر.
الیویا را خوب میشناسم. او در بچگی همسایهٔ ما بود، ولی خیلی دختر خجالتیای بود و هیچوقت حرف نمیزد. حالا کمی بهتر از قبل شده بود.
جاستین هم شب و روز در حال کار روی قایق بود. البته چند روز میشد که استراحت میکرد، چون سطح قایق تمام شده بود و حالا باید بادبان را میدوختند.
آماندا و امی و مرد بزرگ با هم آن را میدوختند، ولی برای من سؤال شده بود که با کدام پارچه آن را میدوزند.
از آماندا پرسیدم و او گفت:
- اما حالا توی این جزیره هشت نفر مردهاند و ما لباسهای اونها رو برای دوخت بادبان استفاده میکنیم. شاید کار زیاد جالبی نباشه، اما این برای بقا لازمه. البته فقط از لباس چهار نفر استفاده میکنیم که اگر این قایق شکست بخوره، برای ساخت یک بادبان دیگه هم پارچه داشته باشیم. تا حالا هرچی قایق بدون بادبان ساختیم، نشده و غرق شده...
+ امیدوارم این جواب بده...
واقعاً امیدوارم، چون الکس منتظرمه...