فصل ششم: بطری از جزیره ناشناخته
مانیا از شدت ناراحتی بغض کرده بود.
با قدمهایی که حالا تبدیل به دویدن شده بود، داشت به سمت خانه میرفت. همیشه میگویند هنگام ناراحتی تصمیم نگیرید، اما مانیا تصمیم گرفت... دیگر به دنبال راز پدر الکس نباشد...
اما وقتی به خانه رسید، دید که مادرش آنقدر روی عکس پدربزرگ مانیا، یعنی پدر خودش، گریه کرده بود که خوابش برده بود. وقتی یادش افتاد که پدربزرگش هم در موزه بود، دیگر نمیدانست چه کند.
خودش تنها به دنبالش برود یا...
فردای آن روز را مانیا در خانه ماند؛ حتی مدرسه هم نرفت.
الکس و دیوید حتی دم در خانهشان رفتند، اما مانیا نمیخواست آنها را ببیند.
بعد از مدرسه، دیوید و الکس کنار ساحل رفتند. آن روز دقیقاً یک سال شده بود که پدر الکس رفته بود و هیچ اثری از او پیدا نشده بود.
مراسمی در خانهٔ آنها برگزار شده بود، اما الکس نمیخواست باور کند که پدرش مرده است. به همین دلیل در مراسم شرکت نکرد و با دیوید رفت.
وقتی کنار ساحل رسیدند، ساعتی روی شنها نشستند. دیوید خوابش برد، اما الکس بیدار و خیره به دریا مانده بود.
ناگهان بطری به دست الکس خورد...
الکس بطری را برداشت و به آن نگاهی کرد. داخل آن تکهای کاغذ بود. کاغذ را درآورد. روی آن نوشته شده بود:
«خودتی، الکس. مگه نه؟
منم، ویکتور... پدرت.
من زندهام. توی جزیرهای هستم که از موزه با موج به اونجا رفتم.
حال مادرت خوبه؟
دارم تلاش میکنم بیام.
مواظب مادرت باش.
ویکتور»
اشک در چشمان الکس حلقه زد. حس میکرد خواب است، اما بیدار بود. انگار بال درآورده بود و میخواست پرواز کند.
الکس دیوید را تکانی داد تا بیدار شود.
دیوید با کلافگی گفت:
- مدرسه دیر نمیشه؟ مامان نگران نباش.
الکس فریاد زد:
- پاشو ببینم! مدرسه چیه دیگه؟ بابام... زندهست!
دیوید جا خورد:
- چی؟ پدرت؟ این باورکردنی نیست!
وقتی نامه را خواند، همهچیز را باور کرد.
دیوید در ذهنش فکر میکرد: «پس مایکل هم زندهست؟ آره، این حقیقت داره... رفیق من...»
هر دو سریع به طرف خانهٔ مانیا دویدند. این بار با سنگ به شیشهٔ اتاق او زدند.
مانیا با بیحوصلگی پنجره را باز کرد.
الکس گفت:
- مانیا، بابام... بابام زندهست!
مانیا پنجره را بست، سریع لباسش را پوشید و بیرون رفت.
+ خب، من چی کار کنم؟
به دیوید نگاه کرد و گفت:
+ پدر الکس... پدر من که نیست.
دیوید با کمال پشیمانی عذرخواهی کرد:
- ببخشید، من کمی تند رفتم.
مانیا نیشخند زد.
+ کمی؟
دیوید گفت:
- خب، خیلی... قبوله؟
مانیا گفت:
+ و الکس؟
الکس گفت:
- خیلی خوب، ببخشید. من فقط حس بدی نسبت به هالورین داشتم... البته هنوز سؤالهای زیادی ازش دارم.
مانیا گفت:
- خیلی خوب، الان توضیح بدید چی شده.
الکس بطری را به دست مانیا داد.
هر سه نفر خوشحال بودند.
دیوید به خاطر مایکل.
الکس به خاطر ویکتور.
مانیا به خاطر پدربزرگ.
تصمیم گرفتند دوباره سری به خانهٔ هالورین بزنند و بعد فکری به حال گمشدههایشان بکنند.