فصل شانزدهم: آماده شدن برای سفر

بچهها وارد مدرسه شدند. همهجا را چراغانی کرده بودند و آرم خاصی از مدرسه هم در آنجا نصب شده بود.
یکی از ناظمهای مدرسه با عجله روبهروی بچهها ایستاد.
- هی بچهها! کجا بودید؟ اصلاً میدونید فردا چه روزیه؟
بچهها که به او خیره شده بودند، چیزی نگفتند.
- وای! شماها چرا به من زل زدید؟ فردا سالگرد سوم تأسیس مدرسهست! قراره جشن داشته باشیم. رضایتنامه گرفتید؟ البته که معلومه نگرفتید!
سه رضایتنامهٔ تاخورده از جیبش درآورد و به هر سه نفر یکی داد.
- خوب، اینو بگیرید. فردا از ساعت شش صبح تا دوازده شب باید توی برنامه حاضر باشید. یه برنامهٔ درستوحسابی داریم و به کمکتون نیاز داریم. لطفاً فردا ماجراجویی رو بذارید کنار...
و بعد، حتی فرصتی برای حرف زدن به بچهها نداد و از آنجا رفت.
مانیا شروع به خندیدن و خوشحالی کرد.
- از این بهتر نمیشه!
به ساعت جشن که روی رضایتنامه درج شده بود نگاه کرد و با تعجب گفت:
- بچهها، جشن از ساعت شش صبح تا دوازده شب هستش!
دیوید و الکس هنوز در حال تحلیل حرفهای ناظم بودند.
الکس بعد از چند لحظه گفت:
- ولی در واقع، از ساعت هشت به بعد میتونیم هر کاری که بخوایم انجام بدیم. حالا باید ببینیم دقیقاً چه برنامهای داریم.
نفس عمیقی کشید و بعد از طریق دهانش بیرون داد.
- هوف!
دیوید حالا دیگر همهچیز را فهمیده بود.
- تا ساعت دوازده شب میتونیم خیلی از اینجا دور بشیم. فقط یکی باید به کارا خبر بده.
و به الکس نگاه کرد.
مانیا کمی فکر کرد و گفت:
- من یه نظر بهتر دارم. من که باید برم موهامو کوتاه کنم.
و نگاه طعنهآمیزی به دیوید کرد.
- الکس، تو وسایل سفر رو جمع کن. هرچقدر هزینهش شد، تقسیم بر سه میکنیم. من همین الان صد کرونا پیشم دارم. و تو، دیوید، برو به کارا بگو فردا حرکت میکنیم.
مانیا از کیفش صد کرونا درآورد و به الکس داد. دیوید هم در کیف خودش صد و پنجاه کرونا، واحد پول ایسلند، داشت.
الکس به پولها نگاه کرد.
- هی بچهها، من پول دارم. نیازی به اینا نیست.
مانیا گفت:
- خیلی خوب، پس بعد از خرید وسایل هرچقدر موند، پس میدی. حالا بیاین بریم سر کلاس.
بعد از مدرسه، هر سه نفرشان از هم جدا شدند و هرکدام به سمت وظایف خود رفتند.
. . .
مانیا وارد آرایشگاه شد. روی صندلی انتظار نشست و با حرص موهایش را لمس کرد.
بالاخره نوبتش شد.
آرایشگر گفت:
- خوب عزیزم، چیکار کنیم با این موهای خوشگل؟
- کوتاهش کنید.
- اوه! چرا؟
- خوب... اگه امکان داره موهامو ببافید تا برام بمونه.
- خیلی خوب، چه مدلی؟
- مدل... مدل شگ باب، لطفاً.
موهای مانیا کوتاه شد. موهایش که قبلاً تا کمرش میرسید، حالا تا زیر چانهاش شده بود.
مانیا از آرایشگاه بیرون رفت و مستقیم به سمت خانه حرکت کرد. هنوز چند قدم بیشتر نرفته بود که صدای نوتیفیکیشن گوشیاش آمد.
الکس بود:
- خرید تموم شد و هنوز پول مونده. از دیوید خبری داری؟
. . .
در آن طرف داستان، دیوید داشت کارا را قانع میکرد تا فردا حرکت کنند.
- اما شما گفتید پسفردا!
+ کارا، خواهش میکنم... قربان!
کلمهٔ «قربان» انگار جادو کرد.
کارا نگاهی به او انداخت و گفت:
- با موهای کوتاه دختر جوان؟
+ بله، بله.
کارا سرش را به علامت تأیید تکان داد و رفت.
دیوید با الکس تماس گرفت.
- کجایی؟
- دارم میرم خونه.
- نه، به مانیا هم خبر بده. بیاین ساحل، باهاتون کار دارم.
- از کارا چه خبر؟
اما دیوید قبل از اینکه جواب بدهد، گوشی را قطع کرد.
الکس به مانیا هم پیام داد و به سمت ساحل رفت.
چند دقیقه بعد، دیوید شروع کرد:
- کارا قبول کرد.
الکس به وسایلی که در دستش بود اشاره کرد.
- وسایل هم خریده شد.
همان لحظه مانیا هم رسید.
دیوید نگاهی به موهایش انداخت.
- موهات...
مانیا با بغض ادامه داد:
- موهای منم کوتاه شد.
الکس به موهای او نگاه کرد و گفت:
- هی دختر، ولش کن. مهم نیست. دوباره بلند میشن.
- میدونم... راستی برنامهٔ فردا رو چی کار کنیم؟ من قصد دارم دکلمه حاضر کنم.
الکس گفت:
- من و دیوید هم خوب نمیدونیم...
دیوید به الکس نگاه کرد.
- من گیتار بلدم. من گیتار میزنم.
الکس به هر دوی آنها نگاه کرد.
- ممنون که منو تنها گذاشتید...
چند لحظه فکر کرد و ناگهان گفت:
- اوه! فهمیدم! آزمایش! من هم آزمایش فوران آتشفشان رو انجام میدم و بعدش میریم سمت کشتی.
هر سه نفر به هم نگاه کردند.
حالا دیگر همهچیز آماده بود.
فقط باید یک روز کامل نقش دانشآموزهای نمونه را بازی میکردند...
تا شب، وقتی جشن تمام شد، بتوانند راهی سفر شوند.
و با آن رضایت نامه ها برای والدین و دایی دیوید بهانه خوبی داشتند
پایان،ادامه دارد....
آنها فکر میکردند سختترین قسمت ماجرا، پیدا کردن جزیره است...
اما هنوز نمیدانستند چه چیزی در انتظارشان است.
شاید در جلد بعدی، پدر و پسر یکدیگر را بیابند...
اگر هنوز فرصتی برای پیدا کردنشان باقی مانده باشد.
آن آنیتا رضاتهها، برای والدینشان و دایی دیوید هم