فصل دوازدهم: مهمانی

مانیا وارد خانه شد و کمدش را باز کرد. بلوز و دامن بافتنیای را که به رنگ کاربنی و مشکی بود برداشت و تندتند پوشید. بعد پالتوی خودش را تنش کرد و موهایش را شانه زد.
اوه! چیزی به یاد مانیا افتاد؛ امروز تولد الکس بود...
پس دلیل مهمانی هم همین بود.
اما باید چه چیزی برایش کادو میبرد؟ وای خدای من، هیچ ایدهای نداشت و خیلی هم دیر شده بود. تصمیم گرفت بعداً هدیهای به او بدهد و از او به خاطر دیر شدنش معذرتخواهی کند.
گوی پلاستیکی را هم برداشت تا به الکس بدهد تا GPS را داخلش بگذارد و سریع به سمت در رفت.
الکس و دیوید جلوی در ایستاده بودند.
هوا حالا به تاریکترین حد خودش رسیده بود؛ البته آسمان ایسلند هیچوقت کاملاً تاریک نمیشود. حالا آسمان به رنگ صورتی زیبایی درآمده بود که حس شیرتوتفرنگی را به آدم میداد.
مانیا سریع در خانه را قفل کرد و به طرف پسرها چرخید.
- خوب، ببخشید دیر شد. بریم دیگه.
دیوید با نیشخندی گفت:
- چه عجب! تشریف آوردید، ملکه خانم.
مانیا که به زور جلوی خندهاش را گرفته بود، گفت:
- خیلی خوب، آقای نمکدون! بهتره دیگه بریم.
هر سهٔ آنها به طرف خانهٔ الکس حرکت کردند.
ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ
وقتی الکس کلید را در قفل چرخاند و در را باز کرد، خانه تاریک بود و کسی در خانه نبود.
- شاید رفتن دنبال ما.
مانیا خندهٔ کوتاهی کرد.
یکدفعه برف شادی روی سر هر سهٔ آنها ریخت و چراغها روشن شدند.
فضای خانه با رنگهای قرمز و مشکی تزئین شده بود و کیک اسپایدرمن، شخصیت محبوب الکس، روی میز قرار داشت.
الکس از شدت هیجان خشکش زده بود.
دیوید یکدفعه فریاد زد:
- الکس، رفیق! تولدت مبارک!
الکس که کاملاً تولدش را فراموش کرده بود، نمیدانست چه کار کند.
روزی عالی بود.
مانیا گفت:
+ هی، ببخشید الکس، هیچ هدیهای نتونستم پیدا کنم.
- مهم نیست، اصلاً فکرش رو نکن.
صدایش را پایین آورد و ادامه داد:
- همین که میخوای کمکم کنی، از هر هدیهای باارزشتره.
آهنگ تولد پخش میشد و الکس در دلش آرزو میکرد تا شمعها را فوت کند.
- خدایا... سال بعد پدرم هم کنارم باشه.
چشمهایش را بست و شمعها را فوت کرد. صدای دست زدن همه بلند شد.
بعد از باز کردن کادوها، شام خوردند و کیک را برای بعد از شام نگه داشتند تا برای شام جا داشته باشند.
وقتی مادرها در حال آماده کردن میز شام بودند، الکس به اتاق خودش پناه برد. مانیا هم دنبالش رفت تا گوی را به او بدهد.
جلوی در اتاق او توقف کرد. صدای گریه کردن الکس پاهایش را وادار به ایستادن کرد.
در زد و وارد شد.
الکس در حال پاک کردن اشکهایش بود.
- الکس... امروز تولدته، چرا داری گریه میکنی، رفیق؟ چی شده؟
+ وقتی پدرم اینجا نیست، هیچ شادیای نمیتونه خوشحالم کنه؛ جز دیدن اون. مخصوصاً الان که میدونم زنده است.
مانیا کنار الکس روی تخت نشست و دستش را گرفت.
+ خواهش میکنم گریه نکن. منم ناراحت میشم.
قطرهای اشک روی صورت مانیا لغزید، اما مانیا تلاشی برای پنهان کردن آن نکرد. قطرهٔ اشک روی دست الکس افتاد.
الکس به صورت مانیا نگاه کرد.
- خیلی خوب... بیخیال. من دیگه گریه نمیکنم. پس تو هم اشکهات رو پاک کن.
+ اهممم... اومده بودم اینو بهت بدم.
گوی را به الکس داد.
الکس یکی از کشوهای زیر تختش را باز کرد و یک GPS بیرون آورد.
گوی را باز کرد و GPS را داخل آن گذاشت. در همان لحظه دیوید در زد و وارد شد.
- بچهها! یه ساعته کجایید؟ ممنون که تنهام گذاشت...
به صورت الکس نگاه کرد و پرسید:
- چرا گریه کردی؟
مانیا به دیوید نگاه کرد.
+ بیخیال.
بعد رو به الکس کرد و گفت:
+ برای محکمکاری، یه قطره چسب هم به دورش بزن.
الکس با سر تأیید کرد.
دیوید نگاهش را بین هر دوی آنها چرخاند.
- میشه بریم شام بخوریم؟ من دارم از گرسنگی میمیرم!
شام، غذای مخصوص ایسلندی بود که واقعاً طعم فوقالعادهای داشت.
بعد از صرف شام، کیک و چای، همه به خانههای خودشان رفتند تا فردا صبح، قبل از مدرسه، دوباره به محل کشتیها بروند.