فصل دهم: مسیر ناکجا آباد

بچهها به سمت کشتیهایی رفتند که به جاهای مختلف جهان حرکت میکردند؛ اما یک سؤال بزرگ وجود داشت: چگونه باید به آن جزیره میرفتند و آن را پیدا میکردند؟ مسیرشان کاملاً نامعلوم بود.
آنها میخواستند هزینهٔ ده روز سفر به ناکجا آباد را بدانند. از هرکسی که میپرسیدند، مسخرهشان میکردند.
مرد جوانی که صاحب یک کشتی متوسط بود، گفت:
- بچهها، اگه اینطوری پیش برید، کسی بهتون قیمت نمیگه. ما با روز کار نمیکنیم، با مسافت کار میکنیم. اگه بخواین ده روز توی سفر باشید یا بیشتر، فکر میکنم هزینهٔ خیلی بالایی داشته باشه...
مانیا پرسید:
+ یعنی تقریباً چقدر؟
مرد کمی فکر کرد و گفت:
- خب، اگه خودم بودم، شاید ازتون سه میلیون کرونای ایسلند میگرفتم.
کرونا: واحد پول ایسلند
الکس با تعجب گفت:
+ این خیلی گرونه!
- بله، خیلی. ولی معمولاً قیمتها از چهار میلیون کرونا شروع میشن و تا ده میلیون کرونا هم میرسن!
دیوید در ذهنش گفت:
+ از این بدتر نمیشه...
مرد جوان ادامه داد:
- البته اگه مقصد رو ندونید که کلاً هیچ...
بچهها پشیمان و ناراحت، به سمت همان جایی که بطری پیدا شده بود برگشتند.
در راه برگشت، سکوتی حکمفرما بود؛ سکوتی که حس عجیبی را القا میکرد. سکوتی از جنس نارضایتی و درماندگی از وضعیت.
این سکوت با آهی که دیوید کشید، شکست.
- حالا باید مقصد رو مشخص کنیم.
بله، این بزرگترین مشکل بود؛ اما تنها مشکل نبود. مشکل بعدی هزینهٔ کشتی بود، بعد اجازهٔ والدین و بعد هزار و یک مشکل دیگر.
بچهها روی شنهای ساحل نشستند. خورشید در حال غروب بود و آسمان به رنگهای بنفش، صورتی و آبی درآمده بود. بازتاب رنگها روی آب دریا، منظرهای رویایی ساخته بود.
هر سه نفر به این صحنهٔ فوقالعاده خیره شده بودند.
در همین حال، دو نفر کمی آنطرفتر مشغول صحبت بودند و سکوت ساحل را میشکستند.
یکی از آن دو نفر تلفنش زنگ خورد. مادرش بود. تلفن را روی بلندگو گذاشت و جواب داد.
- مامان؟
صدای مادرش از آن طرف گوشی میآمد:
- عزیزم کجایی؟ دارم میبینم که کنار ساحل رفتی.
دختر با تعجب پرسید:
- مامان، داری از کجا نگاهم میکنی؟
مادرش جواب داد:
- GPS بهت وصله دیگه!
و همان لحظه چیزی در ذهن دیوید جرقه زد.
با صدای بلند فریاد زد:
- GPS!
دختر صاحب گوشی که فکر کرده بود دیوید او را مسخره میکند، جلوتر آمد تا چیزی به او بگوید. دیوید هم به سمت دختر برگشت و با خوشحالی گفت:
- ممنونم! تو بزرگترین مشکل ما رو حل کردی!
دختر با تعجب گفت:
+ ببخشید؟ مگه تو منو مسخره نمیکردی؟
- نه! این عالیه! واقعاً ممنونم!
دختر که کاملاً گیج شده بود، از دیوید فاصله گرفت و همراه دوستش از ساحل خارج شد.
الکس با نگرانی به دیوید نگاه کرد.
- دیوید؟ تو حالت خوبه؟
مانیا و الکس خیره به دیوید مانده بودند؛ انگار از شدت خوشحالی داشت پرواز میکرد.
دیوید زیر لب گفت:
- مایکل عزیزم... بهزودی تو رو خواهم دید. خیلی زود.
مانیا که احساس کرد دیوید صدای الکس را نشنیده، با صدای بلندتری گفت:
+ دیوید! به خودت بیا! GPS دیگه چرا؟ اصلاً به چه دردی میخوره؟
دیوید لبخندی زد.
- خیلی خوب، مانیا. صبر کن، الان براتون میگم.
دیوید شروع کرد روی شنهای ساحل طراحی کردن. طراحیاش واقعاً خوب بود.
او دریای بزرگی را کشید که به خشکی منتهی میشد و در کنار آن، بطریای را طراحی کرد که مسیر حرکتش در آب مشخص بود.
دیوید گفت:
- بطری... باید مسیر جریان آب رو از مسیری که بطری اومده پیدا کنیم. بطری زمان مد به اینجا رسیده. پس برای عکسِ این اتفاق، باید در زمان جزر GPS رو به دریا بندازیم و با گوشی مسیر حرکتش رو ببینیم تا محل تقریبی اون قسمت از دریا رو پیدا کنیم.
مانیا که کاملاً از نقشهٔ دیوید سر درآورده بود، گفت:
+ فردا ساعت هفت صبح... یعنی درست قبل از مدرسه، جزر میشه.
الکس نگاه معناداری به هر دوی آنها کرد.
- مطمئنید؟
هر دو همزمان گفتند:
+ مطمئنیم.
الکس لبخندی زد.
- خیلی خوب. به امتحانش میارزه. GPS از من.
مانیا کمی فکر کرد و گفت:
+ من یه فکری برای ضدآب کردنش دارم. میتونیم دورش چسب نواری بپیچیم و بعد هم اونو داخل یکی از توپهای پلاستیکی کوچیک بذاریم. من یکی دارم که باز و بسته میشه. البته یادگاری پدربزرگمه... اما برای نجات پدربزرگم ازش استفاده میکنیم.
مانیا دستش را جلو برد.
الکس دستش را روی دست مانیا گذاشت و بعد دیوید هم دستش را روی دست آنها قرار داد.
هر سه با هم متحد شده بودند.
الکس پرسید:
- ساعت چنده؟
دیوید به ساعت مچیاش نگاه کرد.
+ بچهها... بچهها، ساعت هشت شبه!
بله، ماه هم کاملاً بالا آمده بود. امشب شب پرستارهای بود. انعکاس ماه روی آب دریا خودنمایی میکرد و به دلیل انعکاس آسمان روی آب، دریا هم سیاه به نظر میرسید.
الکس که تازه چیزی یادش آمده بود، گفت:
- وای بچهها! من فراموش کردم بگم مامانم امشب به من گفت شما رو برای شام دعوت کنم.
مانیا نگاهی به لباسهایش انداخت که کاملاً شنی شده بودند.
+ اوه، بله! مامان منم گفت که اونم دعوته... اما با این سر و وضع من نمیتونم بیام.
دیوید نیشخندی زد.
- امان از دست شما دخترا!
مانیا گفت:
+ خب، شما برید. منم میام.
الکس گفت:
- اینطوری که نمیشه. ما هم باهات میایم و جلوی در خونهتون منتظرت میمونیم.
بچهها با هم به سمت خانهٔ مانیا حرکت کردند؛ بیخبر از اینکه صبح فردا قرار بود اولین قدم واقعی برای پیدا کردن جزیرهٔ ناشناخته را بردارند...