فصل سیزدهم: ماه سوم در جزیره ناشناخته

کار قایق تقریباً به پایان رسیده بود.
تا پایان این ماه قرار بود برای یک سفر خطرناک آماده شویم؛ سفری که تا آن زمان، تمام تلاشهای بقیه برای انجامش بیتأثیر بوده بود...
البته انگیزهٔ رسیدن به کسی که میخواهی، میتواند خیلی زیاد کمکت کند.
خوب، به لطف غرق شدن امی و پیدا کردن آن کشتی تجاری، توانستیم مشکل لباس را حل کنیم؛ البته خیلی سخت بود.
من و مایکل واقعاً خیلی زیاد تلاش کردیم تا توانستیم از آن زیر این چیزها را پیدا کنیم: یک دست لباس برای همه، کمی کنسرو که واقعاً برای راه به درد میخورد و البته پارچهای که برای بادبان به شدت به درد خورد. حتی نخ و سوزن را هم فراموش نکرده بودند. واقعاً کشتی خیلی بزرگ و مجهزی بود.
بعد از جمعآوری آن همه وسیله، با حدود بیست بار بالا و پایین رفتن در اقیانوس، واقعاً بدنمان خسته شده بود. من حتی تا آن طرف جزیره، یعنی جایی که کلبه قرار داشت، هم نمیتوانستم راه بروم و با زور خودم را به آنجا رساندم.
من و مایکل داخل کلبه و روی ننوهای خودمان بودیم.
الیویا، امی و مرد بزرگ بیرون مانده بودند. آنها بادبان را میدوختند و بقیه در حال ساخت یک سکان کوچک بودند و البته پارو هم آماده میکردند؛ شاید به آن نیاز پیدا میکردیم.
امی تقریباً حالش بهتر شده بود، اما خوب، کاملاً نه و همهٔ ما نگرانش بودیم. خودش را مدیون همهٔ ما میدانست، مخصوصاً مایکل که جانش را نجات داده بود. البته چیزی که امی پیدا کرده بود هم کوچکتر از کار مایکل نبود.
تا دیروز همهچیز به طرز باورکردنی خیلی خوب و عادی پیش میرفت، تا اینکه صدای نالهٔ یک حیوان کنار شنها توجه ما را به خودش جلب کرد.
امی رفت کنار ساحل تا ببیند چه خبر است.
یک دلفین بود که موجها آن را روی شنها انداخته بودند. بیرون از آب افتاده بود و بالهاش به شدت زخمی شده بود.
من و مرد بزرگ هم با امی رفتیم تا ببینیم چه اتفاقی افتاده است.
همینطور که ما داشتیم فکری برای آن بیچاره میکردیم، مایکل با یک پارچهٔ پر از نارگیل برگشت و با صدای بلند گفت:
- نارگیل!
امی چشمانش از تعجب گرد شد.
+ مسخره کردی؟
- من چرا باید مسخره کنم؟
+ خوب، پس بیشتر توضیح بده.
مایکل دو تا نارگیل زیر دلفین انداخت و آن را کمی عقبتر برد.
- به عنوان اهرم ازش استفاده میکنیم و کمکم اون رو داخل آب میبریم.
+ پسر... این عالیه! واقعاً نابغهای.
گونههای مایکل سرخ شدند و به کارش ادامه داد.
من هم دست به کار شدم و به او کمک کردم.
بعد از نیم ساعت، دلفین کاملاً به آب برگشته بود و خوشحال و شاد بود. البته قبل از وارد شدن به آب، مرد بزرگ با همان پارچهای که مایکل نارگیلها را در آن گذاشته بود، بالهٔ دلفین را بست تا آب زخم آن را اذیت نکند.
بعد از برگشت ما، تقریباً کار قایق به پایان رسیده بود.
سه روز برای آماده شدن وقت داشتیم و بعد حرکت به سوی درمان دلتنگیهایمان.....