فصل دوم: کشف پلیس
پس از یک ماه از اتفاقی که برای مانیا، الکس و دیوید افتاده بود، یکی از پلیسها اعتراف کرده بود که او هم صدای جیغ دریا را میشنود.
به همین دلیل، گروه پلیسها مجبور شده بودند به حرف او گوش دهند و تحقیقات را شروع کنند. تقریباً سه روز روی آن مسئله تحقیق کردند و در نهایت، پس از غواصی زیر آب، به این سرنخ رسیدند که روی کشتی تحقیقاتی که غرق شده بود، یک نفر زنده مانده بود.
اما نه روی کشتی قایق نجاتی بود، نه لوازم غواصی و نه آن انسان شنا بلد بود. به همین خاطر، دستگاهی را که روی کشتی تحقیقاتی بود روشن کرده بود؛ دستگاهی که وقتی آن را روشن میکردی، به جاهایی از زمین فرکانس صدا میفرستاد تا کسی آن را بشنود و او را نجات دهد.
اما هیچکس به آن صدا توجه نکرده بود؛ به جز آن سه نوجوان که آنها هم نادیده گرفته شده بودند. خودشان فکر میکردند صدا، صدای قربانیان موزه است...
بعد از اینکه این حقیقت کشف شد، مانیا، الکس و دیوید شب و روز نداشتند و بیقرار بودند که پس آن موزه چیست.
بزرگترین اشتباهی که آنها مرتکب شده بودند این بود که قبل از رفتن به زیر آب، هیچ تحقیقی انجام نداده بودند.
پس از آنکه پلیسها آن حقیقت را کشف کردند و پرونده بسته شد، بچهها ناچار بودند که تحقیق کنند. آنها به دنبال سرنخ میگشتند، اما هیچ چیزی وجود نداشت.
روزی که آن سه نفر با هم حرف میزدند، مانیا ایدهای داد:
خوب، اگه نظر منو بخواین، به نظر من بهتره بریم و سازنده اون موزه رو پیدا کنیم؛ البته اگه مجسمهها مجسمه باشند...
الکس سرش را خاراند و گفت:
ایده خوبیه. واقعاً چقدر احمق بودیم که هیچ تحقیقی نکردیم و به همون داستان خیالی دیوید گوش دادیم.
دیوید با کمی پرخاش گفت:
اگه قرار باشه اسمشو بذاری داستان خیالی، داستان خیالی من نبود؛ داستان خیالی پدر جنابعالی بود!..
الکس قیافهای عصبی به خود گرفت، اما چیزی نگفت.
مانیا که اوضاع را دید، تصمیم گرفت آنها را آرام کند:
خیلی خوب، خیلی خوب، اصلاً داستان خیالی من بود...
هر سه آنها میدانستند که حتی مانیا خودش وارد آن داستان نشده بود و همه خندهشان گرفت...
تصمیم نهایی را گرفتند و به دنبال سرنخی برای موزه گشتند.