فصل یازدهم: تسخیر

آن شب هم، مثل شبهای قبل، نتوانستم بخوابم.
صدای تیکتاک ساعت دیواری آزارم میداد. همیشه با همهچیز ریتم میگرفتم، اما این بار انگار تمام صداهای دنیا علیه من بودند.
صدای سوختن چوبهای شومینه...
صدای چکههای برف آبشده از ناودان...
صدای تیکتاک ساعت...
صدای خروپف مادرم...
و حتی سکوت خانه هم آزارم میداد.
..بیدار شدم.
تازه فهمیدم دیروز، بالاخره توانسته بودم کمی بخوابم.
به ساعت دیواری که صدایش همیشه آزارم میداد نگاه کردم.
ساعت دو بعدازظهر بود.
با خودم گفتم:
«چقدر خوابیده بودم...»
از اتاق بیرون آمدم.
مادربزرگ و مادرم، ماتمزده کنار هم نشسته بودند و زیر لب دعا میخواندند.
چند قدم جلوتر رفتم.
فهمیدم برای پدربزرگ دعا میکنند.
طاقت سکوت خانه را نداشتم.
از خانه بیرون زدم.
کافهی کوچکی همان نزدیکی بود.
حداقل آنجا موسیقی ملایمی پخش میشد.
با پول کمی که همراهم بود، یک تکه کیک خیس و یک لیوان چای سبز خریدم.
داخل کافه بوی خاک نمخورده پیچیده بود.
اما این بار...
آن بو آزارم نمیداد.
برعکس، آرامش عجیبی داشت.
میخواستم از کافه بیرون بروم که چشمم به بستههای آدامس نعنایی افتاد.
احساس خستگی عجیبی داشتم.
شاید آدامسها کمک میکردند بیدار بمانم.
چون حالا...
خواب از هر چیز دیگری برایم ترسناکتر شده بود.
میترسیدم اگر بخوابم... دیگر هیچوقت بیدار نشوم.
......
شب شد.
بالاخره توانستم دوباره به قبرستان بروم.
این بار حتی اسم قبرستان هم لرزه به جانم میانداخت.
ترس...
وحشت...
هیچکدام برای توصیف حالم کافی نبودند.
شاید تنها حسی که در وجودم مانده بود، میل به کشف حقیقت بود.
امشب فقط یک سؤال داشتم.
در تمام راه، پاهایم را محکم روی زمین میکوبیدم و با همان ریتم فکر میکردم.
از رزیتا چه بپرسم؟
اینکه خودش کیست؟
یا اینکه چه اتفاقی برای پدر و مادرش افتاده است؟
بالاخره تصمیمم را گرفتم.
میخواستم دربارهی پدر و مادرش بپرسم.
دلیل خاصی هم نداشت...
فقط حس میکردم جواب آن سؤال، مرا به حقیقت نزدیکتر میکند.
هرچه به قبرستان نزدیکتر میشدم، صدای خندهی رزیتا را شنیدم.
انگار با کسی بازی میکرد.
اما وقتی اطراف را نگاه کردم...
هیچکس آنجا نبود.
فقط خودش بود که میدوید، میخندید و بالا و پایین میپرید.
نزدیکتر که شدم، ناگهان ساکت شد.
پرسیدم:
— داشتی با کی بازی میکردی؟
رزیتا با تعجب گفت:
— بازی...؟
گفتم:
— آره.
چند ثانیه نگاهم کرد.
بعد آرام گفت:
— پس... میخوای دربارهی پدر و مادرم بدونی.
مکثی کرد و ادامه داد:
— داشتم با پدر و مادرم بازی میکردم...
دقیقاً وقتی نه سالم بود، فهمیدم...
آنها تسخیر شدهاند.
کلمهی «تسخیر» انگار به سختی از دهانش بیرون آمد.
و درست بعد از گفتن همان یک جمله...
محو شد.
تم
برای لحظهای با خودم فکر کردم...
نکند نوبت من هم رسیده باشد؟ فقط یک کلمه در ذهنم تکرار میشد.
تسخیر...
تسخیر...
تسخیر...