فصل چهاردهم:قربانی

آن شب تصمیم گرفتم کمی در قبرستان قدم بزنم.
از میان قبرهایی که هنوز خالی بودند میگذشتم. سکوت همه جا را گرفته بود و برف آرام روی زمین مینشست.
ناگهان پایم به سنگی گیر کرد.
تعادلم را از دست دادم.
چشمهایم را بستم...
و درون قبری عمیق سقوط کردم.
وقتی دوباره چشم باز کردم، برف تا نیمه روی بدنم را پوشانده بود. هرچه تلاش کردم بیرون بیایم، نتوانستم.
دیوارهای قبر بلندتر از آن بودند که بتوانم از آن بالا بروم.
مرگ، آرامآرام به من نزدیک میشد.
احساس میکردم همان سنگ هم کار خود مرگ بود؛ انگار از همان لحظه مرا به اینجا کشانده بود.
سرما به استخوانهایم نفوذ کرد.
پلکهایم سنگین شدند.
چند دقیقه بعد، چشمهایم برای همیشه بسته شدند.
من هم مردم.
اما جواب سوالم را نگرفتم.
برای همین روح من هم سرگردان ماند.
فردای آن روز، روح رزیتا دیگر سرگردان نبود. روح پدر و مادرش هم آزاد شده بودند.
از دور نگاه میکردم که مردم تابوت رزیتا را درون قبر گذاشتند و آرام روی آن خاک ریختند. مادر و پدرش هنوز باورشان نمیشد که نجات یافته اند.
اما سؤال بیجواب من چه میشد؟
در همان لحظه، نامهای روی زمین دیدم.
نامهای از رزیتا...