فصل پانزدهم: آخرین نامه

روی نامه نوشته بود:
«من نمیدانستم چنین اتفاقی میافتد. مرا ببخش.
آن روز داشتم به کلاس میرفتم که لوران جلوی در مرا نگه داشت. هرچه تلاش کردم برگردم، نتوانستم.
کمکم تمام توانم را از دست دادم. همه جای بدنم بیحس شده بود.
زیر پالتوی مشکیام همان پیراهن سفید همیشگی را پوشیده بودم. احساس گرمای شدیدی میکردم، برای همین پالتویم را درآوردم.
اما همان اشتباه کافی بود...
فرایند یخ زدن خیلی سریعتر از چیزی که فکرش را بکنی شروع شد.
و من...
یخ زدم.
و مردم.
تو قربانی نجات پدر و مادرم شدی.
اگر کسی تمام حقیقت را میفهمید، آنها آزاد میشدند.
من تو را انتخاب کردم، اما فکر نمیکردم خودت هم قربانی شوی.
مرا ببخش...»
وقتی نامه تمام شد، همه حقیقت را فهمیدم.
مرگ، آرام روحم را در آغوش گرفت.
دیگر چیزی برای ماندن نداشتم.
...
چند روز بعد، رزیتا نامهی دیگری روی سنگ قبر تایلر گذاشت.
اما تایلر دیگر آنجا نبود.
باد نامه را با خود برد؛ نمیدانم به کجا.
روی آن نوشته بود:
«عذاب وجدان شدیدی دارم. تو لطف بزرگی در حق من کردی، اما من باعث مرگت شدم. مرا ببخش.»
شاید بعد از تمام این سالها، هنوز هم روح آنها کنار هم بازی میکنند و کتاب میخوانند.
شاید هنوز صدای خندههایشان میان قبرهای خاموش میپیچد.
اما این بار، پدر و مادر رزیتا آرام بودند.
نه به خاطر مرگ دخترشان...
بلکه به خاطر فداکاری او.
«او»...
همان رزیتا بود.