فصل هشتم:حقیقت تلخ

وقتی به خانه برگشتم، با خودم گفتم:
«امروز دیگه بهش فکر نمیکنم.»
اما نشد...
هر صدایی، ریتم فکرهایم را میساخت.
صدای سوختن چوبهای شومینه...
آواز پرندهها...
و حتی گریهی آدمهایی که برای مردههایشان عزاداری میکردند.
همهی آنها فقط یک سؤال را در ذهنم تکرار میکردند.
آن شب، درست وقتی میخواستم به قبرستان بروم، ناگهان یاد عکس تار گوشیام افتادم.
عکس را باز کردم.
بارها بزرگش کردم.
هیچ چیز معلوم نبود...
خواستم ببندمش که...
صبر کن...
این چیه؟
دوباره تصویر را بزرگ کردم.
میان اسمهای محو، یک اسم کمکم واضح شد.
رزیتا بلکوود
سن: ۱۰ سال
.نفسم بند آمد.
برای چند ثانیه حتی صدای شومینه را هم نمیشنیدم.
واقعاً برایم سؤال شده بود...
پس من با چه کسی حرف میزدم؟
در همین فکرها بودم که مادرم گفت:
— تایلر، بیا این زبالهها رو ببر بیرون.
بهانهی خوبی بود.
کیسهی زباله را برداشتم و آرام به سمت قبرستان رفتم.
نگاهم روی تابوت افتاد.
آرام گفتم:
— سلام، رزیتا...
اما همان لحظه...
رزیتا محو شد.
صدایی از پشت سرم آمد:
— تایلر...
برگشتم.
مادرم پشت سرم ایستاده بود.
عرق سردی روی پیشانیام نشست.
بیاختیار ناخنهایم را میکندم و لب پایینم را گاز میگرفتم.
مادرم با تعجب پرسید:
— به کی سلام کردی؟ اینجا که کسی نیست.
چند ثانیه سکوت کردم.
بعد گفتم:
— ...هیچکس.
فقط... داشتم با خودم حرف میزدم.
مادرم چیزی نگفت...
اما از آن شب به بعد، بیرون رفتن من در شب ممنوع شد.
و من...
داشتم کم کم در افکارم غرق می شدم...