فصل نهم:فرصتی برای بازگشت به قبرستان

روزهای سختی را پشت سر میگذاشتم.
هر روز سؤالهای بیشتری در ذهنم شکل میگرفت و هیچ جوابی برایشان پیدا نمیکردم.
حتی دربارهی آنها تحقیق میکردم، اما هیچ سرنخی به دست نمیآوردم.
تنها سؤالی که از همه پررنگتر بود، لحظهای رهایم نمیکرد:
اگر رزیتا مرده بود... پس من با چه کسی حرف میزدم؟
اگر او رزیتا نبود...
پس آن دختری که هر شب کنار تابوت میایستاد و گریه میکرد، چه کسی بود؟
اصلاً...
او کیست؟
اینها فقط سؤالهای من نبودند.
فکر میکنم هر کسی جای من بود، همین سؤالها را از خودش میپرسید...
و شاید سؤالهایی حتی بزرگتر.
هرچه به مادرم التماس میکردم اجازه بدهد دوباره به قبرستان بروم، قبول نمیکرد.
تا اینکه...
اتفاق بزرگی افتاد....
پدربزرگ مرد...
همان پدربزرگی که همیشه از جنگل سیاه برایم تعریف میکرد.
او دیگر در میان ما نبود.
روزهای غمانگیزی بود.
خاطرات شیرین زیادی از او داشتم و باور اینکه دیگر هیچوقت صدایش را نمیشنوم، برایم سخت بود.
از وقتی رزیتا را دیده بودم، بیاختیار هنگام غذا خوردن دستم را روی میز میکوبیدم و با آن ریتم میگرفتم؛ عادتی که خودم هم متوجهش نمیشدم.
بعد از مرگ پدربزرگ، مادرم اجازه داد شبها هم به قبرستان بروم.
گاهی آنقدر کنار قبر پدربزرگ گریه میکرد که همانجا خوابش میبرد.
بعضی شبها متوجه میشدم و برایش پتویی میبردم.
اما بعضی شبها، قبل از اینکه سرما آزارش بدهد، خودش به خانه برمیگشت.
با این حال، همان شبهای سرد بالاخره کار دستش داد و به سرماخوردگی شدیدی مبتلا شد.
از مریض شدنش ناراحت بودم...
اما در دل میدانستم حالا فرصت خوبی پیدا کردهام تا دوباره رزیتا را ببینم.
این بار فقط یک هدف داشتم.
میخواستم بفهمم...
او واقعاً مرده بود یا زنده؟