فصل ششم:کشف حقیقت

وقتی رسیدم خانه مادربزرگ بیدار بود اما متوجه من نشد داشت کتاب میخواند و روی صندلی تکانشی عقب و جلو میرفت .
مادربزرگ با اینکه خانه خودش در میان گل های زیبایی بود ولی از خانه ای که کنار قبرستان باشد نمیترسد او همیشه میگفت اینجا احساس آرامش میدهد...
برای من هم همینطور بود تا وقتی که رزیتا طاهر شد .
تابوت و چیزهایی که به آنها مربوط بود مغزم را درگیر کرده بود آن شب کسی رزیتا را ندیده بود...
فردای آن روز و اتفاقات ،شروع کردم به کشیدن نقاشی تا مغزم آزاد شود نقاشی جنگل سیاه و خرگوش را واقعا صحنه زیبایی شد.
مادر در را با آرامی کوبید.
-تایلر ما میرویم بیرون شب دیر برمیگردیم.
مادربزرگ مادر را هم به مهمانی های کسل کننده خودشان دعوت کرده بود و او پذیرفته بود ، پدر هم شب ها دیر به خانه میآمد بعضی شب ها هم شیفت بود او در کارخانه کنسرو کار میکرد.
فرصت خوبی برای به قبرستان رفتن بود...
-رزیتا بلاخره گل گالانتوس آوردم.
رزیتا وقتی گل گالانتوس را دید مثل ابر بهاری گریه کرد ،انگار قصد ساکت شدن نداشت..
با جشمان اشک آلود گفت:
+من عاشق این گل هستم هر چقدر تشکر کنم کافی نیست.
-اما چرا داری اینطوری واسه یه گل گریه میکنی؟!
+منم شبیه همین گلم نتونستم مادر و پدرم رو نجات بدم .
او دوباره محو شد...
اما اینبار چیزی را فاش کرد
مادر و پدرش.....
«از آن شب به بعد، رزیتا فهمید هر روز فقط یک جمله از حقیقت را میتواند فاش کند... و این آغاز حقیقت بود.»