فصل سیزدهم: آخرین شب

شب بعد دوباره رزیتا را دیدم.
این بار خودش اعتراف کرد که یک روح است. از آنجا که حقیقت را شب قبل فهمیده بودم، دیگر از شنیدن حرفهایش تعجب نکردم. فقط یک سؤال در ذهنم مانده بود.
گفتم:
ـ چرا فقط من تو را میبینم؟
رزیتا لبخند محوی زد و گفت:
ـ جوابش را قبلاً بهت گفتم... چون میخوام بهم کمک کنی. میخوام پدر و مادرم رو نجات بدی. من نتونستم... شاید تو بتونی.
بعد نگاهش را به قبرهای اطراف دوخت و آرام ادامه داد:
ـ روح پدر و مادرم بعضی شبها به این قبرستان میان تا با من بازی کنن. روحشون سرگردانه... چون روحهای دیگهای جسمشون رو تسخیر کردن. اونا فقط یک چیز میخوان... جسم خودشون رو پس بگیرن. نه بیشتر...
خواستم سؤال دیگری بپرسم، اما رزیتا مثل همیشه آرامآرام محو شد.
دلم آشوب بود. انگار صدایی مدام در گوشم زمزمه میکرد که امشب، آخرین شب است... آخرین شبی که رزیتا را میبینم.
اما هنوز یک سؤال ذهنم را رها نمیکرد:
«چرا رزیتا مرد؟»
چند روزی بود که امتحانات مدرسه شروع شده بود و پسفردا امتحان مهم ریاضی داشتم. هرچه کتاب را باز میکردم، ذهنم روی هیچ صفحهای نمیماند. از شدت درماندگی سرم را محکم به میز کوبیدم. پیشانیام زخم شد، اما دیگر توان فکر کردن نداشتم.
بوی صفحات کهنهی کتابهای دستدوم تمام اتاق را پر کرده بود. قبلاً گفته بودم پدرم در یک شرکت کنسروسازی کار میکند و درآمد زیادی ندارد. به همین خاطر بیشتر کتابهایم را دستدوم میخریدم تا فشار کمتری روی او باشد.
تمام روز را منتظر شب ماندم. جایی نرفتم. روی صندلی نشستم و کتاب خواندم، اما مدام صندلی را جلو و عقب میبردم؛ آنقدر که سرم گیج رفت.
بالاخره شب شد و دوباره راه قبرستان را در پیش گرفتم.
رزیتا مثل همیشه با دو نفر بازی میکرد. این بار دیگر میدانستم آن دو نفر چه کسانی هستند...
پدر و مادرش.
آرام گفتم:
ـ چرا مردی؟
رزیتا نگاهم کرد و فقط گفت:
ـ من نمردم... فقط یخ زدم.
و برای آخرین بار ناپدید شد.