فصل دوم: اولین دیدار

همه روز فکر تابوت مرا دیوانه میکرد ...
آن شب بارانی شدیدی میبارید از پنجره که به بیرون نگاه میکردم دوباره دخترک را که موهای خیسش به صورتش چسبیده بود را دیدم ،او دوباره برگشته بود.
لباس سفید بلند و زیبایی داشت موهایش سیاه سیاه بود و خود او نیز پوست سفید رنگی داشت او واقعا زیبا بود .
اما او کیست چرا سر تابوت کسی که نامش نامفهوم بود گریه میکرد؟
نمیدانم...
سوال های زیادی داشتم که باید از خود او میپرسیدم!
اما نمیخواستم خیس شوم ولی کنجکاوی ام را چه کنم...
روی تخت دراز کشیدم و سعی کرد به صدای باران گوش کنم.
به خودم که آمدم دیدم دارم به سمت تابوت حرکت میکنم پاهایم از من پیروی نمیکردند فقط به سوی تابوت میرفت ...
بوی خاک باران خورده هوش و حواس آدم را میپراند حس عجیبی داشتم .
به نزدیکی دخترک که رسیدم او همچنان داشت میگریست.
سرم را چرخاندن تا برگردم اما دخترک با صدای نحیفی که داشت گفت:
تو کی هستی
-تایلر اسمم تایلره خوب از پنجره که دیدمت ،گفتم شاید به چتر نیاز داشته باشی.
+پس چتر ات کجاست؟
-ایوای ببخشید چتر رو فراموش کردم الان میارمش.
+تو برای چتر اینجا نیستی حرفتو بزن.
حس وحشت در من هر لحظه بیشتر میشد پاهایم برای فرار حاضر بودند اما از چه از دخترک کوچک؟
نه این احمقانه بود…
برگشتم و گفتم :
-اسمت چیه ؟چرا گریه میکنی؟
فقط گفت:
اسمم رزیتاست.
اما وقتی میخواست حرف بزند کم کم محو شد…
واقعا صحنه ترسناکی بود!…
بعد از محو شدن او سکوت مرگباری بر فضا حاکم شد.
به تابوت خیره ماندم و بعد پاهایم با تمام توان دوید خوشبختانه کسی در خانه بیدار نشد
و من توانستم بدون اینکه کسی بفهمد که از خانه خارج شدم ، به خانه برگردم لباس هایم را روی بخاری با شعله کمی گذاشتم تا برای صبح خشک شوند و به خواب عمیقی رفتم.