فصل دوازدهم:روح

برای لحظهای با خودم فکر کردم...
نکند نوبت من هم رسیده باشد؟
.....
شاید دلیل تمام آن بیتفاوتیها، تسخیر بود.
اما...
تسخیر توسط چه کسی؟
تا دیروز هزاران سؤال در ذهنم بود.
اما از امروز فقط یک سؤال داشتم.
تسخیر... توسط چه کسی؟
البته...
هنوز یک سؤال دیگر هم رهایم نمیکرد.
رزیتا واقعاً که بود؟
دیگر حتی بدون آدامسهای نعنایی هم خوابم نمیبرد.
تا دیروز میترسیدم اگر بخوابم، دیگر بیدار نشوم.
اما از امروز...
میترسیدم اگر بخوابم، من هم تسخیر شوم.
از آن روز به بعد، تمام ساعت ها ،دقیقه ها و حتی بعضی مواقع ثانیه ها را می شمردم را فقط برای رسیدن شب میشمردم.
فردای آن روز فکر کردم شاید بهتر است به صومعه ای که آن نزدیکیها بود بروم تا برای پدربزرگ دعا بخوانم و شاید برای رزیتا....
اما آنقدر دست دست کردم که بالاخره شب فرا رسید...
تصمیم گرفتم دوش آب سرد بگیرم و بعد به قبرستان بروم .چند روزی می شد که حمام نکرده بودم.
سردی آب لذت بخش بود..ولی همچنان فکر رزیتا و تسخیر از ذهنم خارج نمی شد...
آن شب، زودتر از همیشه به قبرستان رفتم.
رزیتا از قبل آنجا بود.
همین که مرا دید، لبخند زد و گفت:
— حوصلهم سر رفته... باهام بازی میکنی؟
قبول کردم.
قایمباشک بازی کردیم.
من چشم گذاشتم و او رفت قایم شد.
چند دقیقه بعد، صدایش را شنیدم.
— سک... سک...
به سمت صدا دویدم.
دستم را جلو بردم تا او را بگیرم...
اما...
دستم از میان دستش رد شد.
برای چند لحظه خشکم زد.
رزیتا آرامآرام محو میشد.
قبل از اینکه کاملاً ناپدید شود، با صدایی لرزان گفتم:
— تو... یک روحی...
رزیتا چیزی نگفت.
فقط لبخند تلخی زد...
و ناپدید شد.
دیگر هیچ شکی نداشتم.
او واقعاً یک روح بود.
اما اگر رزیتا یک روح بود...
چرا فقط من میتوانستم او را ببینم
.....
آیا...
من هم مرده بودم؟
نه...
همه مرا میدیدند.
مادرم، پدرم، مادر
بزرگ، پدربزرگ...
حتی مرد یکچشم و گلفروش.
پس زنده بودم.