.
فصل دهم:حقیقت نصفه و نیمه

هرچه به قبرستان نزدیکتر میشدم، هوا سنگینتر میشد.
هیچوقت تا آن روز چنین سنگینیای را حس نکرده بودم.
حالا دیگر...
واقعاً از قبرستان میترسیدم.
جای ترسناکی شده بود.
بیاختیار ناخنهایم را میکندم و پوست لبم را گاز میگرفتم.
شاید از ترس بود...
رزیتا با لبخند کمرنگی گفت:
— سلام.
— چرا این همه مدت نیومدی؟
— نگران شده بودم.
— فکر میکردم واقعاً میخوای بهم کمک کنی...
اما وقتی نیومدی، ازت ناامید شدم.
نمیدانستم چه جوابی بدهم.
فقط گفتم:
— حقیقت رو بگو...
تو کی هستی؟
انگار اصلاً سؤال مرا نشنیده بود.
آرام گفت:
— یادت هست گفتم هر شب فقط یک جمله از حقیقت رو میتونم بگم؟
سرم را تکان دادم.
— جملههایی که شبهای قبل نگفتم، از بین نرفتن...
فقط ذخیره شدن.
برای لحظهای از خوشحالی نفسم بند آمد.
دلم میخواست فریاد بزنم.
اما سعی کردم هیچ احساسی نشان ندهم.
با صورتی کاملاً جدی گفتم:
— خب...
رزیتا لبخند محوی زد.
— پس هر چی ذخیره شده... بهت میگم.
........
رزیتا شروع به حرف زدن کرد.
هر جملهای که میگفت، کمی محوتر میشد...
اما از بین نمیرفت.
انگار تمام نیرویی را که سالها در خودش نگه داشته بود، یکجا خرج میکرد.
شاید قرار بود امشب...
همهی حقیقت را بشنوم.
یا شاید...
همهچیز آن چیزی نبود که من فکر میکردم.
رزیتا گفت:
— دقیقاً ده سال پیش به دنیا اومدم.
— مادرم و پدرم... هیچوقت اونطور که باید دوستم نداشتن.
مکث کوتاهی کرد.
— نمیتونم بگم ازم متنفر بودن...
بیتفاوت بودن.
فکر میکنم «بیتفاوت» بهترین کلمه برای توصیفشونه.
— هرچی بزرگتر میشدم، این بیتفاوتی بیشتر میشد...
— تا اینکه...
دقیقاً روز تولد نه سالگیم فهمیدم اونا...
ناگهان صدایش برید.
بدنش کمرنگتر و کمرنگتر شد...
اما دیگر هیچ صدایی به گوشم نمیرسید.
رزیتا کاملاً محو شد.
مدتی همانجا ایستادم.
نگاهم را به سمت تابوت بردم...
اما دیگر چیزی دیده نمیشد.
آنقدر برف باریده بود که حتی تابوتی که هنوز رویش خاک نریخته بودند، زیر سفیدی برف پنهان شده بود.د...