Oفصل ششم:تلاش برای کشف حقیقت

امروز دوباره به قبرستان رفتم.
گفتم: — منظورت از حرف دیشب چی بود؟
رزیتا آرام گفت: — میتونم فقط یک جمله بگم... چی میخوای بدونی؟
بدون لحظهای فکر کردن گفتم: — مادر و پدرت.
رزیتا نگاهم کرد و گفت:
— مادر و پدرم نمردن.
و دوباره محو شد.
آن شب خواب به چشمانم نمیآمد.
صدای برفی که آب میشد و از ناودان پایین میریخت، ریتم آرامی ساخته بود و من همراه با همان ریتم فکر می کردم...
فردای آن روز به شهر رفتم.
میخواستم فهرست افرادی را که در چند هفتهی گذشته فوت کرده بودند، ببینم.
شهر بزرگ بود و تقریباً سه ساعت پیادهروی کردم.
بعد از کلی پرسوجو و آدرس گرفتن، بالاخره به ادارهی ثبت تولد و فوت رسیدم.
از کارمند آنجا پرسیدم: — میخواستم دربارهی قبری اطلاعات بگیرم...
او نگاهی به رایانه انداخت و بعد از چند دقیقه گفت: — چنین قبری با این مشخصات ثبت نشده.
گفتم: — میشه فهرست فوتشدههای چند هفتهی اخیر رو بهم بدین؟
بعد از کمی مکث، برگهای را به من داد.
همهی اسمها را با دقت خواندم...
اما هیچکدام آشنا نبودند.
با گوشی ارزانم از برگه عکس گرفتم؛ عکسی تار و بیکیفیت که شاید بعداً به دردم میخورد.
اما باز هم...
هیچ اثری از پدر و مادر رزیتا نبود.
وقتی از اداره بیرون آمدم، تصمیم گرفتم به محلهای بروم که رزیتا گفته بود آنجا زندگی میکرد.
در کوچه، پارچههای مشکی نصب شده بود...
اما روی هیچکدام اسمی نوشته نشده بود.
دوباره همان سؤال در ذهنم تکرار شد:
اگر کسی نمرده... پس این عزاداری برای چه کسی بود؟