صبح بخیر! من امید خدایی هستم، یه تعمیرکار سیار و امداد خودرو در شهر مشهد. برخلاف خیلی از تعمیرکارها که آدمهای ساکت و درونگرایی هستن، من عاشق صحبت کردن با مردم و معاشرت باهاشون هستم. به نظرم اینجوری میتونم اعتماد مشتریها رو جلب کنم و یه ارتباط دوستانه باهاشون برقرار کنم.
امروز صبح اولین مشتریم یه آقا بود که ماشینش توی جاده پنچر شده بود. در حینی که داشتم لاستیک رو پنچرگیری میکردم، در مورد شغلش، خونوادش و حتی نظرش در مورد وضعیت فوتبال صحبت کردیم. خیلی جالب بود که از دیدگاههای مختلف یه آدم دیگه باخبر بشم.
مورد بعدی یه خانم جوون بود که ماشینش روشن نمیشد. مشکل از باتری بود و تونستم سریعاً حلش کنم. خانم خیلی از کارم راضی بود و ازم پرسید که چقدر درآمد دارم. راستش رو بخواید، مشکلی با صحبت کردن در مورد درامدم ندارم، به نظرم شفافیت توی این زمینه مهمه.
ظهر که شدم یه ساندویچ خوردم و یه چای نوشیدم. تا زمانیکه داشتم ناهار میخوردم، به یه گروه از رانندههای تاکسی که توی یه رستوران نزدیک غذا میخوردن، گوش میدادم. صحبتهای جالبی در مورد تجربیاتشون توی کار و زندگی روزمرهشون میکردن.
بعد از ظهر یه ماشین توی ترافیک موتورش داغ کرده بود و نیاز به یدککش داشت. ماشین رو به تعمیرگاه یدک کشیدم و تا زمانی که منتظر تعمیرکار بودم، با صاحب ماشین که یه آقا میانسال بود، در مورد برنامههای سفرش و خاطراتش از مسافرتهای قبلیش صحبت کردیم.
آخرین تماس مربوط به یه خانم مسن بود که توی راه برگشت از سفر، ماشینش خراب شده بود. مشکل از سیستم برق ماشین بود و تونستم با تلاش زیاد حلش کنم. خانم خیلی ازم تشکر کرد و بهم گفت که آدم خوشمشرب و باحالیم.
شب که به خونه برگشتم، حسابی خسته بودم، ولی یه حس رضایت هم داشتم. میدونستم که تونستم نه تنها به چند نفر کمک کنم و مشکل ماشینشون رو حل کنم، بلکه یه عالمه آدم جدید رو هم ملاقات کردم و چیزای جدیدی یاد گرفتم.
کار یه تعمیرکار سیار و امداد خودرو سخته، ولی در عین حال خیلی هم لذتبخشه. من از اینکه میتونم با مردم صحبت کنم، داستانهای زندگیشون رو بشنوم و بهشون کمک کنم، لذت میبرم. به نظرم اینجوری کارم معنی پیدا میکنه.