
هوا گرفته بود. نه آنقدر که فکر کنی باران میآید، اما آنقدر که حال آدم را ابری کند. حواسم دنبال جای پارک بود. در کوچه روبرو جای پارک بود، اما برای اینکه بتوانم داخل آن کوچه بروم باید کمی عقب میرفتم. حواسم بود به تیر چراغ برقی که بعد از عقبنشینی ساختمان کناری، حالا تقریبا وسط کوچه بود نزنم، اما باید مواظب دیوار کناری هم بودم. آرام آرام عقب رفتم و ناگهان تق! با اینکه از قبل حواسم بود به تیر چراغ برق نخورم اما نمیدانم چرا آن را ندیدم و به تیر خوردم، سرعت خیلی کم بود، با خودم گفتم چیزی نیست. اما وقتی پیاده شدم وسط صندوق، یک خط افتاده بود. فردایش از دوستان سراغ صافکاری خوب گرفتم و ماشین را بردم صافکاری. شخصی را معرفی کردند که کارش حرفه ای است و ماشین را بدون رنگ درمیآورد و گفت: بدون رنگ درمیارم، حدود هشت تومن. با روش سنتی قدیمی که با چکش کار میکنند و رنگ میشه دو سه تومنه در میاد
آمادگی این مبلغ را نداشتم. پسر عمویم یکی را معرفی کرد که سال قبل وقتی همه برای صافکاری ماشین از او بالای ده تومن خواسته بودند با سه تومن انجام داده بود. پیش او بردم. گفت 15 تومن! ظاهرا این یک سال مخارج زندگی همه زیاد شده!
یکی از اقوام نمایندگی همین ماشین را دارد. گمان کردم نمایندگی خیلی گران باشد، اما گفتم حالا قیمتی هم از آنها بگیرم. حالا که قیمت های بقیه را شنیده بودم،وقتی گفت 8 تومن، الان به نظرم خوب آمد و ماشین را گذاشتم که کار کند
چند روز بعد زنگ زد، رفتم و تحویل گرفتم، اما چیزی توی نگاهش بود. فاکتور رو داد دستم: هفت تومن
آرام گفت: وقتی میکشیدیم بیرون، یه تیکه رنگ کنده شد. مجبور شدیم رنگ بزنیم.
گفتم ولی من پول بدون رنگ رو دادم! – میدونم، میدونم... بخدا تلاشمون راکردیم، نشد. چند روز بحث و دلخوری. نه به خاطر پول. به خاطر حس فریبخوردگی.
اما او، با صداقت ایستاد. توضیح داد. پنهان نکرد. بعدتر، صافکار دیگری را دیدم که گفت: من اگه بودم بدون رنگ درمیآوردم. لحظهای دلم لرزید. یعنی میشد؟ اما بعد فکر کردم: شاید او هم روزی به همان نتیجه میرسید. شاید او هم مجبور میشد رنگ بزند. فقط فرقش این بود که نمیگفت رنگ شده. ماشین رو تحویلم میداد، لبخند میزد، و من هم خوشحال، غافل از رنگی که خورده. اما این یکی، واقعیت را گفت و دروغ نگفت.
گاهی، صداقت طعم تلخی دارد. شبیه دارویی که سخت پایین میرود، اما تنها راه درمان است. آدمها را نه با آنچه وعده میدهند، بلکه با لحظهای که میتوانند دروغ بگویند و نمیگویند، باید سنجید. دروغِ شیرین شاید دل را خوش کند، اما راستِ تلخ، اعتماد میسازد. و من... ترجیح میدهم دلخور شوم، اما فریب نخورم