ما داستان میخوانیم برای هزار و یک دلیل: برای خندیدن، ترسیدن، گریه کردن، فکر کردن،
و گاهی فقط برای اینکه چند دقیقه از زندگی واقعی فاصله بگیریم.
اما سؤال اصلی برای نویسنده این است: چطور باید نوشت تا خواننده در همان چند دقیقه، از جهان واقعی بیرون برود و وارد دنیای داستان ما شود؟
هدف داستان، افسون کردن است، نه گزارش دادن.
اگر داستان فقط قرار باشد چیزی را توضیح دهد،
نتیجهاش یک گزارش خشک خواهد بود، نه یک تجربهی زنده.
هدف نویسنده این نیست که مخاطب بداند چه اتفاقی افتاده،
بلکه باید کاری کند که او احساس کند آن اتفاق دارد برای خودش میافتد.
در سینما و تئاتر، تصویر و صدا به کمک میآیند.
اما در داستان، تنها ابزار ما کلمات روی صفحهی سفید است.
پس قدرت ما باید در همین کلمات نهفته باشد؛ در حسی که منتقل میکنند.
حواس، دروازهی ورود به دنیای داستان هستند
داستان خوب، پنج حس را درگیر میکند:
بو، مزه، صدا، لمس و تصویر.
هرچه حواس بیشتری را فعال کنی، دنیایت واقعیتر و زندهتر میشود.
به این دو جمله دقت کن:
فرهاد احساس ضعف و تهوع میکرد.
پاهای فرهاد مثل ماکارونی پخته بودند و چشمهایش کیسههایی از وایتکس.
کدام تصویر زندهتر است؟ دومی. چون فقط نمیگوید چه حس دارد، بلکه باعث میشود ما هم آن حس را تجربه کنیم.
هر چه حواس خواننده را بیشتر درگیر کنید، ذهن او بیشتر با داستان شما درگیر میشود