
سریال شکارگاه در قسمت اولش نوید یک اثر متفاوت را میداد. ایده اولیه روشن بود، جزئیات با دقت پرداخت شده بود، شخصیتها معرفی منسجم داشتند و مخاطب میتوانست امیدوار باشد که با یک قصه معمایی–تاریخی حسابشده طرف است. اما هرچه جلوتر رفتیم، کیفیت روایت افت کرد. همه چیز ظاهرا درست است، اما به دل نمینشیند پر از ایدههای رنگارنگ است، اما از همه آنها سرسری میگذرد، کم کم اتفاقات را فقط نگاه میکنیم، اما ذهنمان درگیر هیچ کدام نمیشود. انبوهی از خردهقصهها داریم،همه در ابتدا جذاباند، اما به سرعت نیمهکاره رها میشوند،عمارت نفرینشده، مفتش نامجو، پری، عاشقی های سیمین. نامه نامزد سابق منصور که فروغ آن را پیدا میکند، گفتگوی عشقی پیشکار و خانم صاحب عمارت و چندین خرده قصه دیگر . انگار فیلمنامه نویسان ایده اصلی فیلمانه را داشته اند و قبلا برای آن سرفرصت وقت گذاشته اند و قسمت اول را قطعه به قطعه مثل یک پازل ساخته اند و به فیلیمو تحویل داده اند. اما بعد که فیلمنامه شان تایید شده درگیر کار دیگری بوده اند و وقت و حوصله نداشته اند بقیه قسمت ها را هم با حوصله بنویسند، پس دست به دامان هوش مصنوعی شده اند و گفته اند ایده ما را گسترش بده و بقیه قسمت ها حاصل کار هوش مصنوعی است. هر کدام از خرده داستان ها جذاب به نظر میرسد ولی پوک است. ناگهانی شروع میشود و ناگهانی تمام میشود
شخصیتها جذاب به نظر میرسند، مفتش نامجو باهوش معرفی میشود، پری پرشور است و سیمین عاشقپیشه، اما هیچکدام از این ویژگیها به لایههای درونی نمیرسد. سیمین خیلی زود عاشق میشود و همانقدر سریع هم فارغ. رفتارها بیشتر سطحیاند تا پیچیده، و همین باعث میشود همذاتپنداری تماشاگر شکل نگیرد. شخصیت ها جذابند ،اما جان و عمق ندارد.
از طرف دیگر، روایت پر از حادثه است اما ربطی به داستان اصلی ندارد. هر خردهقصه مستقل شروع میشود و همانطور هم تمام میشود. بسیاری از آنها را اگر حذف کنید هم، آسیبی به خط اصلی نمیزنند. این تعدد بیارتباط اتفاقها بیشتر ما را به این گمان نزدیک میکند که با فیلمنامه ای روبرو هستیم که کار هوش مصنوعی است و نه آدم.
در نهایت هم سریال خیلی کلیشه ای تمام میشود، میرعطا ناگهان متحول میشود، اصلان ناگهان به حرف می آید، منصور ناگهان فرار میکند، یحیی ناگهان اعتیاد به مرفینش را ترک میکند. انتظار داشتیم همهی این کاشتهها و حادثهها در نقطهای کنار هم بنشینند، اما نتیجه چیزی جز سرهمبندی نبود.
برای همین است که میتوان لقب «فیلمنامهی نوشتهشده با هوش مصنوعی» را به شکارگاه داد. اثری که پر از ایده است، اما نه عمق دارد، نه پیوند، و نه آن پرداخت انسانی که یک داستان را ماندگار میکند.
من منصور سجاد هستم. مدیر انتشارات کلید آموزش. کارشناسی ارشد ادبیات نمایشی دارم و فیلمها و سریالهایی که میبینم برای خودم تحلیل میکنم. در کانال تلگرام و صفحه اینستاگرامم مطالب آموزشی زیادی درباره نویسندگی و چاپ کتاب دارم. آی دی کانال و پیج اینه yeknasher