روش نویسندگی نمایش پپرونی برای دیکتاتور

در نمایش پپرونی برای دیکتاتور که بر اساس یک نمایش فرانسوی اجرا شده، نویسندگان با این فکر شروع نکردند که «یک مردِ شوخ داشته باشیم و یک مردِ جدی». آن‌ها با این موقعیت شروع کردند:

* ایده: یک جمعِ خانوادگی که ظاهرِ خیلی متمدنی دارند، اما زیرِ پوستشان پر از کینه است.

* ابزارِ انفجار: یک انتخابِ بحث‌برانگیز (نام کودک).

۲. مرحله دوم: دوقطبی‌سازی (Polarization)

وقتی هسته تنش (موضوعِ نام) را پیدا کردی، حالا باید دو شخصیت اصلی بسازی که «حداکثرِ تضاد» را با هم داشته باشند:

* اگر یکی «عمل‌گرا و کمی بی‌اخلاق» است (وینسنت)، دیگری باید «ایده‌آلیست و سخت‌گیر» باشد (پیر).

* اگر یکی «هرج‌ومرج‌طلب» است، دیگری باید «نظم‌گرا» باشد.

این «دوقطبی‌سازی» باعث می‌شود دیالوگ‌ها خودبه‌خود تولید شوند. نیاز نیست تو بنشینی و دیالوگ بنویسی؛ کافی است موقعیت را ایجاد کنی و اجازه بدهی این دو دیدگاه با هم برخورد کنند!

۳. مرحله سوم: طراحیِ یاری‌گران (تکمیلِ پازل)

یاری‌گران (الیزابت، آنا، کلود) را نباید به عنوان «اضافه» ببینی. آن‌ها «تقویت‌کننده‌هایِ تنش» هستند. در مهندسیِ درام، هر شخصیتِ فرعی باید یک کارکردِ خاص داشته باشد:

* الیزابت: باید «پل» بین دو قطب باشد. او میزبان است، پس باید سعی کند آتش را خاموش کند (که باعث می‌شود تنش بالاتر برود).

* آنا: باید «متغیرِ جدید» باشد. او تعادلِ قبلی را به هم می‌زند.

* کلود: «ضربه نهایی» است. او شخصیتِ خاکستری است که تا آخر صبر می‌کند تا برگِ برنده را رو کند.

اگر می‌خواهی نمایشی با این ساختار بنویسی، به جای فکر کردن به شخصیت‌ها، این مسیر را برو:

1. میدانِ نبرد (Setting): جایی را انتخاب کن که شخصیت‌ها نتوانند فرار کنند (اتاقِ نشیمن، آسانسور، یک کافه خلوت).

2. بمب (Inciting Incident): یک موضوعِ ساده اما به‌شدت حساسیت‌برانگیز پیدا کن. (مثلاً: یک قضاوتِ اخلاقی، یک رازِ مالی، یا یک انتخابِ بحث‌برانگیز).

3. دوقطبی‌ها: دو نفر را انتخاب کن که درباره این «بمب» کاملاً دو نظرِ متضاد دارند.

4. تیمِ تقویت‌کننده: شخصیت‌های دیگر را اضافه کن تا این دو نفر را تحریک کنند یا وضعیت را پیچیده‌تر کنند.

نکتهِ فنی برای نویسنده:

مراقب باش که شخصیت‌های فرعی، «سیاهی‌لشکر» نشوند. در نمایشنامه‌هایِ باکیفیت، هر شخصیتِ فرعی در یک لحظه از داستان، باید تبدیل به «شخصیتِ اصلی» شود (یعنی داستان را در آن لحظه کنترل کند). کلود در «اسم» دقیقاً همین کار را می‌کند.

آیا داستانی در ذهدوقطبی برایشبمعکوسش» کنیم.