ویدیویی از استفان کینگ دیدم که درباره روش کارش توضیح داده بود. این درس ها را از او گرفتم
۱. زیاد خواندن و نوشتن
نویسنده واقعی با دو کار ساخته میشود: خواندن و نوشتن مداوم.
کینگ روزی ۲۰۰۰ کلمه مینویسد و سالی حدود ۷۰ تا ۸۰ کتاب میخواند.
اما نکته مهم این است: ثبات مهمتر از مقدار است.
حتی روزی ۲۵۰ کلمه در یک سال میشود یک رمان کامل.
هر جملهای که فقط برای خوشآمدِ خودت نوشتهای، نه برای داستان، باید حذف شود.
دومین پیشنویس معمولاً باید حدود ۱۰٪ کوتاهتر از اولی باشد.
زیادهگویی، صحنههای اضافی و جملات نمایشی را بیرحمانه حذف کن.
پیشنویس اول فقط برای خودت است. بدون قضاوت، بدون ترس از نظر دیگران.
اما در مرحله ویرایش، در را باز کن و از بازخورد دیگران استفاده کن تا متن شفاف شود.
کینگ از قیدها متنفر است.
بهجای« او با عصبانیت گفت» بنویس «او فریاد زد»
نوشتن باید تمیز، فعال و مستقیم باشد. قیدها نشانه ضعف فعلاند.
دقت در جزئیات است که جهان داستان را زنده میکند.
هر شخصیت، مکان و شیء باید مثل واقعیت لمسشدنی باشد.
پیش از نوشتن صحنه، آن را در ذهن ببین. دیدن، پیششرط توصیف است.
بازار مدام تغییر میکند؛ ترندها میآیند و میروند.
اگر برای پول بنویسی، دیر میرسی.
اما اگر با عشق به سوژه بنویسی، انرژیات به متن منتقل میشود و ماندگار میماند.
حتی اگر کسی نوشتهات را نخواند، خودِ نوشتن شفابخش است.
کینگ میگوید: نوشتن یعنی بیرون کشیدن فسیلِ درون ذهن.
فرایند نوشتن بهخودیخود معنادار است
آیا میخواهی آن نسخه را بنویسم؟