**پرهام صلحجو: شاعرِ ستارههای دوگانه**
**درگذشت: ۵ خرداد ۱۴۰۳ - تبریز**
پرهام صلحجو، شاعرِ دو زبان و دو فرهنگ، در سن ۷۶ سالگی در زادگاهش تبریز چشم از جهان فروبست. او که فرزندِ "مریم" — معلمِ مهربانِ ادبیات — بود، از کودکی با شعرهای فارسی و روسی زندگی کرد، گویی روحش در آستانهٔ دو جهان میزیست.
### **کتابِ جاودانه: "شعری در ثریا"**
آخرین مجموعهاشعار او با نام **"شعری در ثریا"**، که سال گذشته منتشر شد، روایتی است از تنهایی، عشق و جستجوی معنا در میان ستارهها. این کتاب، ترکیبی از اشعار فارسی و روسی بود و بسیاری آن را وصیتنامهٔ هنریِ او میدانستند. یکی از مشهورترین شعرهایش در این کتاب چنین آغاز میشود:
> *"سنپترزبورگ زیر برف خوابیده،*
> *و تبریز، زیر آفتابِ پیرش.*
> *من میان این دو ایستادهام —*
> *با یک قلبِ تقسیمشده*
> *و یک روحِ آویخته به ثریا..."*
### **وداع با شاعرِ دو رود**
مراسم تشییع او در مقبرةالشعرای تبریز برگزار شد، جایی که بسیاری از شاعرانِ بزرگ آذربایجان آرمیدهاند. دوستدارانش، هم شمع روشن کردند و هم شاخههای گلِ سفید — سنتی روسی برای وداع با هنرمندان. بر سنگ قبرش، به دو زبان نوشته شد:
**"پرهام صلحجو (۱۳۲۷–۱۴۰۳)**
**شاعرِ مهربانی که فارسی را به روسی پیوند زد**
**و روسی را به فارسی آواز خواند."**
و در گوشهٔ سنگ، مصرعی از آخرین شعرش حک شده بود:
**"من در ثریا شعری خواهم خواند..."**
امروز، هرگاه نسیمی از سمت سهند بوزد، میگویند هنوز صدای زمزمهٔ او شنیده میشود — گاهی به فارسی، گاهی به روسی — گویی که هنوز میانِ دو زادگاهِ روحش در رفتوآمد است.