سرنوشت به من آموخت که دل به هیچ کس وهیچ چیز نبندم واگه هم به کسی خوبی میکنم انتظار خوبی متقابل نداشته باشم
بااین همه سختی ودردو رنج از طرف شوهرم باز صبوری کردم ولی افسوس پشیمونم که چرا
من تمام وقت خودم رو برای راضی نگه داشتن شوهرم خانواده شوهر میزاشتم ولی بعد از گذشت بیست سال فهمیدم چه اشتباهی کردم
ای کاش برای خودم کمی وقت میگزاشتم واز بودن در کنار فرزندانم لذت میبردم
پدرم میگفت: صبور باش، تودار باش ، درست میشه
ولی الان زنده نیست تا بهش نشون بدم درست که نشد هیچ بدتر هم