هر شب ساعت نه، همه دور سفره جمع میشدیم.
مادرم مثل همیشه غذا را میکشید، پدر اخبار نگاه میکرد، برادرم سرش در گوشی بود و من به بخار کمرنگی که از برنج بلند میشد خیره میشدم.
همه چیز سر جایش بود.
فقط چیزی کم بود.
اولش نفهمیدم چه چیزی.
فکر میکردم شاید خندههایمان کمتر شده، شاید خستگیِ کار و درس است، شاید آدمها وقتی بزرگ میشوند کمحرفتر میشوند.
اما یک شب فهمیدم.
مادرم پرسید: «نمک نزدیک کیه؟»
برادرم بدون اینکه سرش را بلند کند نمکدان را به طرفش هل داد.
پدر هنوز به تلویزیون نگاه میکرد.
من هنوز به بشقابم خیره بودم.
و ناگهان فهمیدم مدتهاست هیچکس به چشمهای دیگری نگاه نکرده.
نه دعوایی بود، نه فریادی، نه قهر بزرگی.
فقط انگار هرکدام از ما آرامآرام از خانه رفته بودیم و بدنهایمان را جا گذاشته بودیم.
شب بعد، خواستم چیزی بگویم.
گفتم: «یادتونه چند سال پیش وقتی برق میرفت، توی حیاط مینشستیم؟»
کسی جواب نداد.
مادرم داشت ظرف سالاد را جابهجا میکرد.
پدر کانال عوض کرد.
برادرم خندید؛ نه به حرف من، به چیزی روی صفحه گوشیاش.
حرفم وسط سفره مُرد.
مثل حشره کوچکی که بیصدا زیر پا له شود.
دیگر چیزی نگفتم.
چند شب بعد، وقتی همه سر سفره بودند، به صورتشان نگاه کردم.
به آدمهایی که بیشتر از هرکس دیگری دوستشان داشتم.
همه بودند.
پدر همان صندلی همیشگی را داشت.
مادرم همان روسری گلدار را بسته بود.
برادرم همانجا نشسته بود.
همه بودند.
اما ناگهان ترس عجیبی افتاد به جانم.
ترسیدم سالها بعد، وقتی این خانه خالی شود، دلم برای خندهها تنگ نشود.
برای حرفها تنگ نشود.
چون دیگر چیزی نمانده بود که دلم برایش تنگ شود.
و آن شب فهمیدم غمانگیزترین اتفاق دنیا مرگ آدمها نیست.
این است که آدمها قبل از رفتن، آرامآرام از هم دور شوند؛ آنقدر آرام که هیچکس نفهمد دقیقاً از چه روزی خانه دیگر خانه نبود.