ترافيك

ترافيك

باورش ساده س تمام لحظه هاي جوانيم دارد طي ميشود

چاره اي ندارم

سال هاست كه متوجه شده ام در شلوغي تهران مخصوصا ترافيك عصبي ميشم

خيلي راه هاي متفاوتي رو امتحان كردم

موسيقي كلاسيك ، پادكست كه تا حدودي جواب داد اما كاملا به محتوا بستگي داشت ، راديو هاي مختلف اما باز هم ترافيك هست وهست تا جلوي درِ خونه هست

كثافت حتي تو خوابم هم هست ١ ساعت و نيم الي ٢ ساعت تو ترافيك بودم ٥/٦ روز هفته حس ميكنم من رو به آدم ديگه اي تبديل كردهعصباني پرِ فرياد ، جان به لب رسيده ، شاشو

گفتم شاش اي لعنت به دفع مايعات بدرد نخور بدن

زماني كه روي ويز داري نگاه ميكني تقريبا كدام مسير بجاي ١ ساعت ٧ دقيقه ۵۹ دقیقه رو نشون میده که وارد بشی

حسی که همه تجربه کردن شروع میشه

اولش تحت کنترله دقیقا تا وقتی که تایم ویز مقصدت رو زده ۲۵ دقیقه

اون موقع آلتت دیگه از فشار دادن و نگهداشتن زیاد کلافه شده

کلاج گرفتن برات شده مثل لحظه ی باز کردن دریچه سد

کاچ، دنده ، ترمز این و ۸/۹ بار بخون

کم کم از تکون زیاد راننده پراید کناری توجه اش بهت جلب میشه

راننده ۲۰۶ پشت سری چراغ میزنه هی بوق میزنه

اما نمیدونی دلیل کارش رو چون جلوت ماشینه

هم چنان هم شاش داره فشارش و بیشتر میکنه

بوق ۲۰۶ نگاه پراید کاچ دنده ترمز

اینو ۷/۸ بار بخون

کم کم داری فکر میکنی چوب زیر صندلی شاگرد رو برداری پیاده بشی اول بزنی تو شیشه ۲۰۶ پشت سری

پیادش کنی از ماشین آنقدر با چوب تو سرش بزنی تیکه های مغزش رنگ خاکستری آسفالت رو کمی قرمز و زیبا تر کنه

وقتی دستت و میبری تا چوب و برداری متوجه بطری آب میشی

همچنان بوق ۲۰۶ نگاه ۴۰۵ دست چپی

کلاچ ، دنده ، ترمز تایم رسیدن به مقصد ۱۷ دقیقه

شدت شاش ۱۰۰٪

فکری به ذهنت میرسه

آب داخل بطری و میریزی رو شیشه جلو برف پاک کن رو میزنی

سر آلتت رو میکنی تو بطری همزمان نیم کلاچ هم میکنی

و رهایی

و احساس رها شدن

آزادی

اما یک لحظه صبر کنید بطری داره پر میشه و تو هنوز اول شاشته

بطری پر میشه و شاشت میریزه رو شلوارت و ماشینتو کفشتو و دستت و

و هنوز ۱۲ دقیقه دیگه تا مقصد راه داری

۱ روز در تهرانِ ۱۴۰۰