صبحِ زود که با صدای تلفن از خواب پریدم، فهمیدم حتما اتفاق بدی افتاده است، اما فکر نمی‌کردم تا این حد تلخ هم ممکن باشد. همه‌چی درجا تمام شده بود و فرصتی برای دیدار آخر نمانده بود.
آنقدر بغض داشتم که سیلاب شوم و در هم بریزم اما نمی‌دانم چرا منطقی ایستادم من که منطق نمی‌دانستم، شاید چون سوگ هم نمی‌دانستم.
۵ سال گذشت تا یک روز دست و دلم راضی شدند برایش نامه‌ی خداحافظی بنویسم تا دیگر هر صبح را بغض‌آلود از فکرِ نبودنِ او نپرم و هر خیابان را با تصویر کوچِ ناگهانِ او نبینم.
