
ریشههایم را یکی یکی از آن خاک خشک و کهنه بیرون میکشیدم و هر ریشه چون عضوی حقیقی در تنم درد میگرفت.
اما چارهای نبود، وقتِرفتن رسیده بود. وقتِرفتن را دیدن کار راحتی نیست اما ندیدنش کار را سخت میکند، تندبادی نامهربان میآید و تو را میبرد بیریشههایت و در برهوتی خسته رهایت میکند بارِ دیگر سرپا شدن سخت میشود.
من به نشانهها توجه دارم وقتش را تشخیص دادم و خود دست به کار شدم، هر ریشهای که بیرون میکشیدم پَری میشد و مینشست روی شانههایم و حالا دو بال دارم برای پرواز به جایی که دوستش میدارم فقط میماند که نترسم از پرواز و اوج بگیرم.
وقتِرفتن را دیدن و فهمیدن مهم است.