
مثل ماهی تمرکزم سُر میخورد و از دستم میرود، شاید عود در بَندش آورد، دستم میرود سمتشان، یکی از آنها که هدیه گرفتهام را روشن میکنم، عطرش که میپیچد سَرم گرم میشود و دلم آرام، در سرخیاش برق چشمانش را میبینم و در رقص دودَش طرح لبخندش را. زمزمهای میشنوم "من دلم تنگه واسه یه دلخوشی کوچیک واسه یه همسفر ساده" نمیگذارم ادامه دهد. آخر دل که تَنگ نمیشود ما تَنگَش میکنیم، اگر دلخوشی نسازیم، اگر همسفرهامان را در یادگاریهایشان جان نبخشیم.
مینشینم تا قهوهام را کنار دوستم بنوشم و او عودش را برایم بسوزاند تا دلم وا شود و این شعر صائب تبریزی را برایش بخوانم
"دل ز قید جسم چون آزاد گردد وا شود".