
همه ما بالهایی روی شونه هامون داریم
برخیهامون فراموششون کردیم و حتی اصلا حسشون نمیکنیم
من اما حسشون میکنم وقتی اوضاع تنگ میاد برام، بالهام و بسته میبینم انگار که سفت با طنابی بسته شدن، وقتی غمگین میشم انگار بالهام زخمی شدند و حتی سوزش زخم تازه رو میچشم، اما امان از وقتی که، حس میکنم شکسته اند، این حس شکستن از غمی بزرگ میاد.
امشب اما حس تازه ای دارم، بالهام شوق پرواز دارن.
نمیدونم چی شد که پرواز و فراموش کرده بودم یا کی بود که پام و گرفت و گذاشت رو زمین تا راه برم، ولی خب دیگه مهم نیست.
میخام پرواز کنم پس تمرین میکنم.