صبح با صدای ویبره گوشی از خواب پریدم. گوشیم داشت رو میز کنار تختم هی روشن خاموش میشد. یه پیام گنده روش نوشته بود:
چشمامو مالیدم، گفتم خب لابد اشتباهی شده. گوشی رو برداشتم که یه پیام دیگه اومد:
وا! بابام؟! اون توی پرداختای من چی کارهس آخه؟ بعد یادم افتاد، قرار بود یه جفت کفش نو واسه دویدن بخرم. رفتم تو اپلیکیشن فروشگاه، دیدم کفش برگشته تو سبد خرید. گفتم خب، دوباره میخرمش. همین که خواستم دکمه پرداختو بزنم، گوشیم زنگ خورد. یه شماره ناشناس بود.
+ بله؟
- سلام بچهجون! من سیستم پرداخت مستقیمت هستم. از امروز تحت مدیریت بابا کار میکنم.
باورم نمیشد! سیستم پرداخت؟
+ چی؟! شما دیگه کی هستید؟
- پسر خوب، این کفش نو رو لازم نداری. هنوز کفش قبلیت سالمه. پولتو نگهدار واسه چیزی که واجبتره، مثلاً قبض گاز!
گیج شده بودم. گوشی رو قطع کردم. گفتم حالا ببینم این شوخی چیه. رفتم یه شکلات گذاشتم تو سبد خریدم. گفتم شکلات که چیزی نیس! ولی هنوز دکمه پرداختو نزده بودم که پیام اومد:
خندم گرفته بود، ولی عصبانیم هم کرده بود. انگار تو یه کابوس گیر کرده بودم. هر چی میخواستم بخرم، این سیستم پرداخت با یه دلیل عجیبغریب جلوشو میگرفت.
ظهر شد، دیدم اینترنت گوشیم تموم شده. گفتم خب شارژ اینترنت بگیرم. ولی این بار خود سیستم زنگ زد:
- ببین، وایفای همسایهها هست دیگه. چرا خرج اضافی میکنی؟
گفتم:
+ بابا! بذار زندگی کنم دیگه!
سیستم گفت:
- زندگی کن، ولی به اندازه! مگه ضربالمثل شنیدی؟ هر چی کمتر خرج کنی، بیشتر ذخیره میمونه!
تا شب هر کاری خواستم بکنم، سیستم میاومد وسط. حتی وقتی خواستم کرایه تاکسی رو پرداخت کنم، پیام داد:
- پیاده برو! سالمتر میمونی.
آخر شب، خسته و کوفته، افتادم رو تخت. گوشیم تو تاریکی ویبره زد. پیام اومده بود:
اونجا بود که فهمیدم این بابای دیجیتالی قرار نیس دست از سرم برداره! 😩