خون و باروت

به نام خدا

امید. انتظار. دلتنگی. بغض. صبر. خشم.

همینطور هزاران کلمه‌ی دیگر. مدتی است فقط این‌ها را تجربه می‌کنم. فقط همین‌ کلمات که شاید اگر در جمله تعریف نشوند، معنای سطحی دارند و عمیق نیستند. اما همین کلمات در من عمق دارند. آنقدر تمام این کلمات را تجربه کردم که برایم معنای زیادی دارند. در این مدت این سوال را از خودم زیاد پرسیده‌ام که "هر نوجوانی در این دنیا قرار است نگران ثانیه‌ی دیگر زندگی‌اش، وطنش، عزیزانش و هزاران چیز دیگر باشد؟"             

  چشم بسته حتی، جواب می‌دهم نه! اما چه کنیم که در دنیایی زیست می‌کنیم که بین جنوب‌ها هم تفاوت می‌گذارند. و این تن‌هایی که زیر خروارها خاک خوابیده‌ اند و جدا از تن خود هستند، به خاطر همین تفاوت است. از این که کاری از من برای این وطن ساخته نیست ناراحتم. و حتی خشمگین زیرا که این وطن نباید به چنین روزی می‌افتاد که من و شما نگران نجات دادن این وطن با تنی خسته باشیم. مکتوب کردن این احساسات این مملکتی که دارد می‌سوزد را نجات نمی‌دهد. سوختن که هیچ، این ملکت و این همه تن خاکستر شده‌اند.

"سبز کجا بود؛ خاکستر شدیم بابا جان!" این را که خواندم مطمئن شدم که واقعا خاکستر شده‌ایم. درست است نفس می‌کشیم اما در این هوایی که بوی خون و باروت در تن ما نفوذ کرده. البته ما مسبب نیستیم که بوی خون و یا باروت بدهیم اما ناخواسته این بو با ما عجین شده است.

متاسفم. از دو بابت. یک از آن که ناراحتم برای تمام جان‌ها و دل‌های عزیزان؛ و دو از این فکرهای پوچ و تباهی که وجود دارند و این آتش را تندتر می‌‌کنند. آتش می‌گیرم وقتی بعضی تن‌های این وطن غم را برای قشر خاصی می‌دانند. آتشم تندتر می‌شود وقتی می‌بینم که فردی را خدا می‌کنند و تن‌های این وطن را زیر نسترن‌ها می‌خوابانند. وقتی سرمای سوزان زمستان را برای یا دی و یا اسفند می‌داند در صورتی که هردو در همین زمستان سرد گذشته‌اند. این را جایی ندیدم اما بهمن هم آرام نبود. در خماری و غم گذشت. با گرد مرده در خیابان‌ها گذشت.

و در آخر رو به این جماعت و این دنیا می‌کنم و می‌گویم "اصلا شوخی خندداری نیست."

و همینطور اضافه می‌کنم که " این افکار سیاه مرا رها نمی‌کنند."

_انار