ﻣﺎﻣﺎن دﺳﺗﻣو ول ﮐن…
ﻧﮫ، ﻧﻣﯽ ﺷﮫ.
ﻣﯽ ﺧوام ﺑرم اون ور ﺧط، ﺑﺑﯾﻧم اون ﭘﺎﯾﯾن ﭼﯾﮫ. ﺑﭼﮫ، ﻧﻣﯽ ﺗوﻧﯽ ﺑری… ﻣﯾﮕم ﻧﮫ!
ﻣﺎدر دﺳﺗش رو ﻣﺣﮑم ﺗر ﮔرﻓت و ﭘﺳرک ﺑﺎ اﺧم ﺑرﮔﺷت و ﮔﻔت ھرﻣوﻗﻊ ﺑزرگ ﺑﺷم ﻣﯾرم اوﻧور و ﻧﮕﺎه ﻣﯾﮑﻧم.
آن روز ﻣﺎدر ﻓﻘط ﺟﻠوی ﯾﮏ ﮐﻧﺟﮑﺎوی ﮐودﮐﺎﻧﮫ را ﮔرﻓت.
اﻣﺎ ﺳﺎل ھﺎ ﺑﻌد، وﻗﺗﯽ ھﻣﺎن ﭘﺳر دﯾﮕر ﮐودک ﻧﺑود، ﻣﺎدر ﻓﮭﻣﯾد ﺑﻌﺿﯽ ﺟﻣﻠﮫ ھﺎ را آدم ھﺎ ﺗﺎ آﺧر ﻋﻣر ﺑﺎ ﺧودﺷﺎن ﺣﻣل ﻣﯽ ﮐﻧﻧد…
و آﺧرﯾن ﭼﯾزی ﮐﮫ از ﭘﺳرش در ذھﻧش ﻣﺎﻧده ﺑود، ھﻣﺎن ﺟﻣﻠﮫ ﺑود: ﻣﺎﻣﺎن، دﺳﺗﻣو ول ﮐن…
