
۱ مهر: توی باشگاه یک نفر از دور بهم دست تکان داد. فکر کردم داشت به من سلام می کرد، برای همین من هم برایش دست تکان دادم. بعداً تازه فهمیدم داشت به دوستش که پشت سرم بود سلام می کرد. از خجالت سرخ شدم. 😝
۲ مهر: مربی چندتا حرکت جدید بهم داد. دوتا از اون حرکت ها اسکات لاین و هاگ پا بودند که نباید سنگین می زدم چون سه چهار روزی درد پا و باسن گرفتم.
۶ مهر: پسر بچه ای شیطون اومد الکی به پام لگد زد. من که حسابی شوکه شده بودم، واکنشم بچگانه بود. موبایلم را کوبیدم صورتش. البته آنقدر ضربه ام محکم نبود که گریه اش بگیرد.
۱۱ مهر: یکی از آقایانی که اسمش را دکتر می گذارم و چندباری کمکم کرده حرکت ها را درست بزنم، در اتاقکی در باشگاه متوجه شدم دارد نماز می خواند. حس خوبی بهم دست داد. حس می کنم این روزا مردم زیاد به دین اهمیت نمی دهند.
۱۱ مهر: با وجود توفان شن آخر الزمانی که توی شهرمان آمد، پا شدم آمدم باشگاه. حسابی به خودم می بالم.
۱۲ مهر: بچه گربه ای وسط خیابان افتاده بود و داشت جان می داد. از وسط خیابان برداشتمش تا ماشین ها از رویش رد نشوند و لحظه های آخرش خیلی زجر نکشد.
۱۴ مهر: عود با طعم و بوی شکلاتی گرفتم تا در اتاقم روشنش کنم و بوی خوبی اتاقم را فرا بگیرد.
۱۸ مهر: در اتوبوس سوار که شدم نزدیک از پشت بیفتم که یک پسر جوان و خوشتیپ دانشگاهی منو گرفت. کمی خندید. منم خندیدم اما از خجالت 😳
۲۲ مهر: تا الان تنها چیزی که از تهران خوشم اومده ساندویچ فلافلی و هات داگ هاش هستش که هیچ جای شهرم به این خوشمزگی پیدا نمی شوند.
۲۴ مهر: با کمک مادرم و رفتگر محله و به لطف خدا موفق شدیم دوبچه گربه که بالای سقف خانه ی روبه رویی گیر افتاده بودند را پایین بیاوریم. مادر بچه گربه ها یکی از پاهایش آسیب دیده بود و نمی توانست خودش را بالا برساند.

«من برای تبدیل شدن به نسخه بهتری از خودم تمرین میکنم، نه برای اثبات خودم به دیگران.»
تاریخ: ۱۴۰۵/۸/۱
نویسنده: قربانعلی