خوزستانم ؛
سلام
میدانم حالت خوب نیست، دلت گرفته است، و غبار گرفتاری رویت را شرمنده و سیاه کرده است .
خوب میدانم نای بلند شدن را نداری، رودهایت همانند روحت خشک و زبانشان سخت پژمرده است.
مرا ببخش کارون عزیزم ، کرخه ی نازم ، هور خشکم؛ سالیان سال است همچون مادری مهربان که زخم پینه بسته بر دستش را در فراغ و یتمی فرزندانش بسته است که مبادا رخسار ان پیر مرد گله دار و ان پیرزن شالی کار از شرم خجل و سرخ گردد.
آری تو استان عزیزم
بر تو سلام
سلام نه وسلام .....