
فرض کنید در چاهی افتادهاید که بیرون آمدن از چاه دشوارتر از تحمل مشکلات در آن شرایط است. حال اگر در این شرایط به خود، باور داشته باشید که از آن چاه بیرون خواهید آمد، مشکل خارج شدن از چاه برایتان هموارتر خواهد شد. در واقع این دیدگاه ما آدمها است که باعث پیشرفت ما، ثابت قدم ماندن و یا حتی پس رفت ما میشود و حتی در مواقعی مانند مثال بالا که ذکر شد، با عدم خودباوری در چاه ماندگار شده و منتظر میشوید تا کسی پیدا شود و به شما کمک کند. در اصل خودباوری این احساس را درون ما شکل میدهد که خود را درمواجهه با موانع یا شکستها ضعیف ندانیم، آنها را پذیرفته و برای بهبود شرایط تلاش کنیم. در اصل خودباوری یک امر درونی است که موفقیتهای ما را رقم خواهد زد. خوب است در ابتدا نگاهی به تعریف خودباوری داشته باشیم. شاید تعریف هر فرد از خودباوری تفاوتهایی داشته باشد اما با توجه به گفتههای بالا میتوان آن را این گونه تعریف کرد: خودباوری یعنی باور داشتن مجموعهای از تواناییها و استعدادها و ظرفیتهای خود؛ البته باید این را هم در نظر داشت که هر فردی دارای نقاط قوت و ضعفی است که با توجه به این نکته، این نقاط ضعف نباید به خودباوریمان صدمه وارد کند. باید با استفاده از نقاط قوت، سعی بر تقویت خودباوری داشت. حال اگر شرایطی پیش آمد که برای ما پیروزی به دنبال نداشت، باید شکست را پذیرفت، نقاط ضعف را شناسایی کرد، سعی در برطرف کردن آنها داشت و با قدرت جلو رفت چرا که موفقیتهای بزرگ از پس شکستهای متعدد به وجود آمدهاند. بنده بر این باورهستم که از همان شکستها باید استفاده کرد و آنها را به نقاط قوت تبدیل کرد و همین کار هم به تقویت خودباوری کمک خواهد کرد؛ در اینجا است که میتوان گفت یک تیر و دو نشان.
حال بیاید آن روی سکه را ببینیم؛ فرض کنید در موقعیتی قرار گرفتهاید که پذیرش آن کار میتواند باعث پیشرفت شما شود اما به دلیل عدم خودباوری، عقب نشینی کرده و میگویید: من صلاحیت انجام این کار را ندارم. اگر نتوانم این کار را انجام دهم چه؟ اگر شکست بخورم چه خواهد شد؟ حتما دیگران بهتر میتوانند این کار را انجام دهند. خیلی از افراد هستند که اعتماد به نفس و قدرت بیشتری از من دارند، من را چه به این کارها و.... قضاوت با شما؛ آیا واقعا با عدم خودباوری میتوان حتی یک قدم هم به سوی موفقیت رفت؟ آیا همهی افراد موفق به صورت مادرزاد، حس خودباوری داشتهاند؟ آیا بر اثر تجربهها و شکستها نیست که خودباوری شکل میگیرد؟ پس چرا تیشه به ریشهی خودمان بزنیم؟ در اصل خودمان هستیم که باعث تقویت و یا تضعیف این روحیه میشویم. خودباوری را میتوان در ابعاد وسیعتر نیز بررسی کرد. فرض کنید در جامعه ای هستیم که غریب به اکثر افراد روحیهی خودباوری ندارند، این جامعه با وجود این افراد پیشرفت چشم گیری نخواهد داشت. این افراد با این روحیه در شکل گیری شخصیت آیندگان خود میتوانند تاثیر گذار باشند. فرض کنید فرزندی در خانوادهای تربیت شود که دارای عدم خودباوری باشد، این کودک از همان ابتدا پدر و مادری را میبیند که در برابر مشکلات و دیگر مسائل ضعیف هستند و در نهایت کودک اینها را میآموزد. این کودکان با این روحیه بزرگ میشوند و وارد اجتماعی خواهند شد که مملوء از ترس و ناامیدی است و خود را وابسطه به عوامل خارجی میداند و در نهایت تاثیرات مخربی را از جمله: خود را وابسطه به دیگر جوامع دانستن، پذیرش استعمار، عدم پیشرفت در صنعت، افزایش بیکاری و از این قبیل موارد را به دنبال خواهد داشت. پس با وجود این شرایط، لازم است هر فرد متناسب با شرایط و روحیات خود سعی بر تقویت خودباوریاش داشته باشد تا در مقابل کوچیکترین مسائل تا بزرگترین مشکلات قد علم کرده و پا پس نکشد.
مهتاب صادقی | کارشناسی مکانیک بیوسیستم