
دیوید فیلیپ آمریکایی میگوید: "هر زمان فکر میکنم دیگر امیدی به انسانها و اوضاع جهان نیست و جهان در پایینترین مرحله انسانیت سپری میشود، زمانی که اربعین را یاد میکنم، امیدوار میشوم. در حب و عشق امام حسین(ع) برای انسان امید وجود دارد."
چه میشود که دیوید فیلیپ آمریکایی که اهل آمریکا و مسیحی است بعد از آشنا شدن با دین اسلام اینگونه اربعین را تعریف میکند؟ چه چیزی دارد این حسین(ع) که این همه عاشق دارد؟ الان که به آخرین عمود رسیدم، روبهرویم حرم حضرت عباس(ع) را میبینم؛ میفهمم این نقطه از جهان یعنی همه چیز، میفهمم دیوید فیلیپ آمریکایی چه میگوید. من مذهبی نبودم و تصمیمی برای اینجا آمدن نداشتم. مدتی پیش تصادف کردم، اوضاع و احوالم اصلا خوب نبود و این مادرم را خیلی نگران میکرد. او من را نذر امام حسین(ع) کرده بود، اگر من باز سرپا شدم من را به پابوس بیاورد، آن هم پیاده. چرا که پزشکان احتمال داده بودند شاید دیگر نتوانم روی پاهایم بایستم. آن زمان در دلم به نذر مادرم میخندیدم، چرا که من حتی برای کارهای شخصیام هم به دیگران نیاز داشتم، چه برسد که پیاده بخواهم به پیاده روی اربعین بروم. شاید باور پذیر نباشد؛ دهه اول محرم، به طرز عجیبی حال من روبه بهبودی رفت؛ طوری که کارهای شخصیام را خودم انجام میدادم. مادرم میگفت امام حسین(ع) نزد خداوند شفاعتت کرده است اما من بر این باور بودم که تلاش هایم برای درمان، مثمر ثمر بوده اما نمیدانم چرا با حرف مادرم دلم لرزید.
(در آستانة تو کسي نااميد نيست صحن امير علقمه دار الشفای توست)
ایام اربعین فرارسید. با توجه به اصرارهای پی در پی خانواده من هم راهی شدم. اشتیاق من برای این سفر خیلی اندک بود اما با اولین گامی که برداشتم، عشق و شوری عجیب سراسر وجودم را فرا گرفت. نمیدانم چرا اینطور شدم. من اصلا آدم این فضا و این حس و حال نبودم، اما حالا دیگر شک نداشتم که حسین بن علی(ع) کار خودش را با دلم کرده است. از طعام زیادی که انگار پایانی برایش وجود ندارد و بی نهایت است تا عربهایی که خانههای خودشان را با عشق، آماده پذیرایی برای زائران کردهاند، از فرقه های مختلفی که در راه دیدم، فهمیدم عشق به حسین (ع) دین نمی شناسد. از زمانی که مادرم من را نذر حسین(ع) کرد تا الان معجزه، بخشش و کرم از این دستگاه، زیاد دیدم اما به نظرم بالاترین معجزه، قدم برداشتن و نفس کشیدن منِ ناخلف در هوای بین الحرمین بود.
(و چگونه از جان نگذرد، آنکس که میداند جان، بهای دیدار است)
اکنون فهمیدم که مادرم نذر بهبودی حال جسمانی من را نکرده بود، بلکه نذر حسینی شدنم را کرده بود.
(زندگی چیز دیگری شده است، تا به نامت رسیدهایم حسین!
عشق سوغاتِ کربلاست اگر مزهاش را چشیدهایم حسین!)
اربعین به ما می فهماند که عشق به حسین(ع) فراتر از دین و قومیت و رنگ و نژاد است. فراتر از تمام حسهای مادی است. حسین(ع) خریدار دلهای شکسته است. امام حسین(ع) به تمام معنا نماد عشق و پیروزی است.
(تا که پرسیدم ز قلبم عشق چیست در جوابم اینچنین گفت و گریست
لیلی و مجنون فقط افسانهاند عشق در دست حسین بن علیست)
مریم فرحناک | کارشناسی گیاه پزشکی