نشسته بود رو زمین و داشت یه تیکه های رو از رو زمین جمع میکرد!
بهش گفتم : کمک میخوای؟
گفت: نه!
گفتم:خسته میشی بزار خب کمکت کنم؟
گفت: نه ، خودم جمع میکنم...
گفتم:حالا تیکه های چی هست؟
بدجوری شکسته مشخص نیست چیه؟
نگاه معنی داری کردو گفت:قلبم!
این تیکه های قلب منه که شکسته...خودم باید جمعش کنم
بعدش گفت:میدونی چیه رفیق، آدمای این دور زمونه دل داری بلد نیستن،
وقتی میخوای یه دل پاک و بی ریا رو به دستشون بسپری
هنوز تو دستشون نگرفته می ندازنش زمین ومی شکوننش..
میخوام تیکه هاشو بسپرم به دست صاحب اصلیش اون دل داری خوب بلده
میخوام بدم بهش بلکه این قلب شکسته خوب شه آخه میدونی خودش گفت قلب های شکسته رو خیلی دوست داره...
گفت تیکه های شکسته رو جمع کرد و یواش یواش ازم دور شد...
و من توی این فکر که چرا ما آدما دل داری بلد نیستیم!
دلم میخواست بهش بگم خب چرا دلت رو می سپری دست هر کسی!
انگاری فهمید تو دلم چی گفتم، برگشت و گفت:رفیق، دلم رو به هر کسی نسپردم!
اون برای من هرکسی نبود! من برای اون هر کسی بودم...
گفت و اینبار رفت سمت دریا...
سهمش از تنهایی هاش دریایی بود که راز دارش بود.
میدونید این داستان کی بود. من، چیز مزخرفی هست نه نمیدونم چرا همش دلم میخواد بنویسم انگار میخوام با نوشتن خودم رو خالی از دردام کنم ....
