
مامان همینطور که دارد میلهای بافتنی را تکان تکان میدهد و طرحی که توی ذهنش دارد را کامل میکند از من میپرسد چیز جدیدی توی ویرگول ننوشتهای؟میگویم نه. سرش را میاندازد پایین و ادامه میدهد به بافتنی و میپرسد چرا؟ چیزی نمیگویم. سختم است با مامان دربارهی نوشتههایم صحبت کنم. سختم است که حتی چیزهایی را که مینویسم برایش بخوانم ولی از وقتی که دارم توی ویرگول مینویسم مامان خیلی خوشحال است. هر چی که نوشتهام را خوانده یا خیلی زیاد خندیده و یا گریه کرده. بعدش هم گفته اینها رو که اینجا نوشتی کیا خوندن؟ خاک بر سرم. انگار این آدمها مامان را میشناسند.
یک روز همینطور که نشسته بودیم و از سر بیکاری برای خودمان اسفند دود کرده بودیم که یک وقت کسی چشممان نزند مامان گفت الهام چرا اینایی که مینویسی رو چاپ نمیکنی؟ اون روز که با هم رفته بودیم کتابفروشی و من چندتا کتاب خریدم دیدم که خیلی چیزهای بیخودی مینویسند و چاپ میکنند تو چی کم داری؟ من خندهام میگیرد. با خودم فکر میکنم آنها لااقل این اعتماد به نفس را دارند که اثرشان را برای ناشر بفرستند و من ندارم. مامان میگوید خب چاپ نکن. همینجوری بده برات کپی کنند یک کتاب درست کنند بده من بخونم. فکر میکنم که این کار را هم نخواهم کرد ولی نوشتن در ویرگول چرا. شاید برای مامان شاید برای خودم شاید به قول هدایت برای سایهام.
از وقتی آمدهایم اصفهان زندگی میکنیم مامان خیلی تنهاتر شده است. من خیلی چیزها از کاشمر در خاطرم دارم که مامان یادش رفته وقتی که میخواند بهم میگوید الهام انگار زندگیم دوباره داره برام مرور میشه. همون حسها، همون رنگ و بوها. چهجوری یادته؟ نمیدانم که چهجوری ولی این حافظهی عذاب دهندهام خیلی چیزها را در خاطرش نگه میدارد شاید اگر فراموش میکردم بهتر بود. ولی حالا که یادم مانده پس اینجا توی ویرگول مینویسم که مامان بخواند. که مامان یادش بیاید و همانطور که او یادش میآید من هم دوباره خودم را بین این نوشتهها پیدا کنم.
احساساتی که داشتم، غصههایی که خوردم، فقری که کشیدیم، روزهای خوشی که داشتیم. سختیهایی که کشیدیم، اشتباهاتی که کردیم و من پدیدار میشوم. من که حس کرده بودم. من که به یاد میآوردم حتی وقتی بقیه از خاطرشان زدوده بودند.
یک روزهایی که ویرگول نبود نوشتههایم را برای جشنوارههای داستانی میفرستادم گاهی برنده میشدم و گاهی هم نه. آنوقتهایی که برنده نمیشدم خیلی سرخورده میشدم. فکر میکردم پس نوشتن بیارزش است. پس من نمیتوانم چیز خوبی بنویسم. تا اینکه بزرگتر شدم و فهمیدم نوشتن خوب است حتی اگر احدی هم به خودش زحمت خواندن ندهد. نوشتن در نفس خودش ارزنده است. چیز بیرونی وجود ندارد. نه اعتباری نه ارزشی، نه تمایز شگرفی بین تو با بقیه. این نوشتن فقط تو را زندهتر نگه میدارد.
اولین بار که ویرگول را پیدا کردم خیلی خوشحال شدم. ویرگول نوشتههای من را اصلاح نمیکرد، ویرگول مثل خیلی از مجلهها که نوشتههایم را پس میفرستادند به من نمیگفت این نوشته آغاز جذابی ندارد یا سعی کن هیجان بیشتری به آن اضافه کنی. واقعا نمیفهمیدند که زندگی من در نوشتهام جاری شده و اگر هیجانی ندارد لابد روزهای زندگی من بیهیجان گذشته و یا شاید تو هیجانش را نمیبینی. همیشه از حذف و اضافه کردن نوشتههایم میترسیدم. از اینکه کسی بگوید خیلی ابتدایی و ساده و سخیف مینویسی. ولی ویرگول من را قضاوت نمیکرد. میگذاشت اینجا صفحهای داشته باشم خارج از مفید و عالی و پرهیجان و روزنامه و مجله پسند. من اینجا بودم همینطور که در زندگیام حاضر بودم.
حالا هر چه قدر که میگذرد من به لیست نوشتههایم که نگاه میکنم یادم میآید که در این روزهایی که چیزی نوشتهام آدم قویتری بودهام آدمی که به چاپ شدن و مورد پسند بقیه بودن فکر نکرده، آدمی که به خوانده نشدن هم فکر نکرده و یک روزهایی هم نوشته فقط چون مامان دوست داشته چیزی را از زندگی گذشتهاش مرور کند.
ویرگول عزیزم امروز که هشت ساله میشوی من خوشحالم. به خاطر مامان. به خاطر خودم. به خاطر اینکه گاهی به دانشآموزانم آدرس این پیج را میدهم و این نوشتهها را راحت برای کسی میفرستم. به خاطر این زندگی که مرورش به من این حس را میدهد که بالاخره ردی از خودم در جایی از جهان گذاشتهام.