ویرگول
ورودثبت نام
الهام تربت اصفهانی
الهام تربت اصفهانیبا نوشتن از خود سعی می کنم طرح زندگی ام را کامل کنم
الهام تربت اصفهانی
الهام تربت اصفهانی
خواندن ۲ دقیقه·۱ سال پیش

روایت های جنگ

از ماندن در خانه خسته شده‌ام زنگ می‌زنم به مامان که برویم
گشتی توی شهر بزنیم،  هوا گرم است زیر شاخه‌ی درختی منتظر مامان می‌مانم،  می‌بینمش که از دور می‌رسد دستش را گرفته به کمرش،  می‌پرسم چی شده؟  می‌گوید رفتم روی تراس موشک‌ها رو ببینم افتادم توی گلدون حسن یوسف و از بین بردمش.  خنده‌ام می‌گیرد،  می‌گویم موشک که تماشا ندارد، مامان ناله‌ای می‌کند از کمر درد و چیزی نمی‌گوید.  شهر شلوغ است دلم می‌خواهد به جمعیت توی شهر نگاه کنم و به خودم بگویم همه‌چیز سرجایش است،  میوه‌فروش‌ها،  عطاری‌ها،  بوتیک‌های لباس، با همین خیال خوش می‌روم توی مغازه که برای خودم ریمل و خط چشم و ضدآفتاب بخرم،  خیلی گران می‌شود وقتی می‌خواهم کارتم را بیرون بیاورم از خودم می‌پرسم حالا وقت این است که در میانه‌ی جنگ چشم و ابرویت را پررنگ کنی؟ چه دل خوشی داری،  لوازم آرایشی را که خریدم می‌چپانم توی کیفم و با مامان راه میفتیم.  بیرون از مغازه یک وانت که پشتش را از باند پر کرده در شهر می‌چرخد و جوانان را برای نیروی داوطلب جنگ فرامی‌خواند.  یک آن همه‌چیز برایم سیاه می‌شود شهر دیگر به نظرم مثل قبل نمی‌آید،  مامان که ترس را توی چشمانم خوانده است می‌گوید نترس بابا ما اینقدر از این چیزها دیدیم. ما هشت سال جنگیدیم و باز آن جمله‌ی معروفش را می‌گوید که «پس ما چه دلی داشتیم؟ »  به هشت سال جنگ فکر می‌کنم به پسران جوانی که مامان می‌گوید بدون اجازه‌ی خانواده‌شان از خانه به جبهه فرار کردند.  در حالی که بغض کرده‌ام می‌گویم من نباید برای خودم لوازم آرایش می‌خریدم،  من می‌ترسم جنگ برسد به خانه‌ی ما آنوقت فقط پول به درد می‌خورد. مامان می‌گوید نه بابا وقتی جنگ شد من تازه عروس بودم بچه‌هامو تو جنگ به دنیا آوردم،  تو جنگ زایمان کردم.  نگاه می‌کنم به دختر و پسر جوان افغانستانی که در آغوش هم راه می‌روند و پیرمرد و پیرزنی همراهی‌شان می‌کنند.  دختر کفش‌های سفید پاشنه‌بلندی پوشیده است و هی روسری‌اش را جلو می‌کشد و به پشت سرش نگاه می‌کند،  یک پژو از کنارمان رد می‌شود که صدای موزیکش را بالا برده مامان می‌گوید مردم رو نگاه کن.  عین خیالشون هم نیست اونوقت تو عزا گرفتی.  نترس اگه قسمتمون باشه زنده می‌مونیم.  مثل آدم‌های در هپروت مامان را می‌بوسم و می‌روم سمت خانه،  امروز که با صدای برخورد موشک از خواب بیدار شدم مامان زنگ زده و می‌گوید الهام اگه تموم نشد چی؟  اگه هیچکس پشت ایران درنیومد چی؟  اگه تنها موندیم چی؟  می‌خواهم حرف خودش را بزنم که در جنگ هشت‌ساله هم تنها بودیم مامان ولی چیزی نمی‌گویمـنمی‌گویمنمی‌گویمs:KKT/?igs

جنگروایتزندگیایرانمامان
۱۷
۶
الهام تربت اصفهانی
الهام تربت اصفهانی
با نوشتن از خود سعی می کنم طرح زندگی ام را کامل کنم
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید