
جسدی در سینک ظرفشویی🫧🍽
دیروز که داشتم با خودم راجع به کمتر کردن کارهای خانه فکر میکردم، یکدفعه به این نتیجه رسیدم که خیلی از کارهایی که روی هم تلنبار میشود، به خاطر این است که من سخت نمیگیرم؛ برای اینکه دعوا نشود، برای اینکه صدایم را بالا نبرم، برای اینکه باعث تنش کسی نشوم، همیشه کوتاه میآیم. «نه، ایرادی نداره اگه وقتی داشتی صبحانه میخوردی، کل سفرهی نون رو چپه کردی روی فرشی که تازه جارو زده بودم.» «نه، ایرادی نداره اگه وقتی دستهات کثیفه، دستهی یخچال رو لمس کردی و لکش موند برای من.» «اشکالی نداره اگه پسرم کل روز با یک نون تست همهی خونه رو قدم زد یا بیسکوییتش رو روی مبل خورد و همهجا رو زیر خُردهبیسکوییت کرد.»
همینجوری با همه چیز کنار میآیم و این کنار آمدن برای من کار اضافی میتراشد. زنهای دیگری را هم دیدهام که برعکس من عمل میکنند؛ آنها مدام به بقیه تذکر میدهند و قوانین روشنی برای تمیز بودن خانه میگذارند، حتی به خاطرش قهر و جنگ و جدال هم راه میاندازند. من تحملش را ندارم؛ تحمل اینهمه تنش برای اینکه خانه تمیز بماند.
یک وقتهایی که به زورِ قهوه و بیخیال شدنِ بقیهی کارهای خانه که تمامی ندارد، موفق به خواندن کتابی میشوم، فرصت اینکه درستوحسابی راجع به آن بنویسم و تحقیق کنم را ندارم. بارها روی صندلی گهوارهای توی کتابخانهام نشستهام و آرزو کردهام کاش کسی به جای اینکه من را توی آشپزخانه و لای لباسها و ظرفهای کثیف استخدام کند، توی همین کتابخانه استخدام میکرد. گاهی با خودم فکر میکنم آن زنهایی که در زندگی توانستهاند نویسنده شوند، لابد مستخدم داشتند؛ یا اینکه برای نوشتن، جایی بیرون از خانه زمان میگذاشتند.
توی کتاب پرنده به پرنده که دربارهی نوشتن است، نویسندهی زن کتاب (آن لاموت) نوشته بود: «من در گذشته وقتی میخواستم چیزی بنویسم، به ظرفهای نشسته توی سینک فکر میکردم و نگرانیِ نشسته باقی گذاشتن آنها باعث میشد درست و تماموکمال ننویسم.» حالا با خودم کاری کردهام که اگر یک جسد هم توی ظرفشویی باشد، باز برایم اهمیتی ندارد و به نوشتن ادامه میدهم. بارها هنگام شستن ظرفها به جسد فکر کردم؛ به اینکه کاسهی سر یک زن تا کجا به خودش تعلق دارد. اگر این کاسه قسمتهای مختلف داشته باشد، چقدر از آن به خود زن تعلق دارد و چقدر به بقیه؟ این تنِ زن که شبیه یک خانه است، مدام محل عبورومرور و در معرض اشغال مداوم؛ کجا و در کدام قسمتش میتواند برای خودش هم جایی داشته باشد؟
گاهی فکر میکنم کجای خانه متعلق به خودم است؟ جایی که میتوانم در آن صداها را خاموش کنم و بگذارم کلماتی که توی سرم مدام رژه میروند، راهشان را به بیرون پیدا کنند. سخت است. شبها فکر میکنم که صبح خیلی زود از جایم برمیخیزم و چیز تازهای مینویسم و یک قسمتی از ذهنم را خالی میکنم. بیشتر وقتها موفق نمیشوم و آن وقتی هم که موفق میشوم، متنی که نوشتم تماموکمال ارضایم نمیکند. با خودم میگویم همین را فعلاً مینویسم که ایدهاش در خاطرم بماند و بعد مفصلتر ادامه خواهم داد؛ ولی دقیقاً نمیدانم آن زمانی که مفصلتر است، کی فرا میرسد. روزها در اندیشیدن به پایان خود میرسد و من نمیتوانم آن چیزی که آرزویش را دارم باشم. کمی، فقط کمی برای نوشتن لابه لای اینهمه کار دستوپا میزنم.
#کار_خانگی
#زندگی_نگاره
#زنان_و_ادبیات
الهام تربت اصفهانی✍️
https://t.me/tarhiazyekzendegi