
یک وقتهایی که دارم از شدت نشخوار فکری به جنون میرسم و همهی توانم حتی برای جا به جا کردن هزاربارهی یک کاپشن از روی مبل هم به کارم نمیآید یادم میآید که آها خیلی هم جای نگرانی نیست. دیوانه نشدهام. فقط به الهه زنگ نزدهام و شاید از آخرین باری که صدایش را شنیدهام یک بیست و چهار ساعت بیشتر گذشته. پس میروم سراغ تلفن که از بحرانهای وجودیام که در مغزم میچرخد و کلافهام میکند با او حرف بزنم. وسط حرفهایم آنجایی که تقریبا صدایم را هم بالا بردهام و دارم راه میروم و حرف میزنم الهه یکدفعه یک وعه بزرگ میگوید و در کلامش ذوق میکند که الهام هویا گل داده!
زمان میبرد تا در مغزم از این همه گرفتگی بپیچم سوی هویا که اصلا نمیدانم چی هست. فقط چون میدانم که گل داده پی میبرم که گیاه جدیدی است. میگوید باید عکسش را برایم بفرستد، میگوید که گل خاصی است و جایی گیر نمیآید. آنقدر میگوید و میگوید که یادم میرود داشتم از چی نق میزدم و دنبالهاش را رها میکنم.
میروم توی دنیای الهه. میروم توی خانهاش که از بس گلدان چیده جا برای نشستن هم پیدا نمیشود. میروم به سفارشهای پستیاش، به خاک و کود و گلدانهایی که اندازهی یک وجب هم نمیشوند والهه با ظرافت و عمیق نگاهشان میکند. من میروم به طعم آبنباتهایی که تازه خریده. به گرمای پالتوی جدیدش. میروم به روابط پیچیده با دوستانش که از بس دلشان میخواهد برایش درددل کنند و غر بزنند کلافهاش میکنند و من تنها حرفم این است: بزن بلاک کن بابا! آخر هم نتوانسته کسی را بلاک کند. هی با دنیاهای ناجور اطرافیانش ساخته و کلافه شده. میاندیشم که من تحمل او را ندارم . میاندیشم که من آن اندازه که او به دیگران گرایش دارد بیشتر از دیگران گریختهام. میاندیشم به اینکه این از کجا آمده. به دورانهای کودکی متفاوت من با او. و تماس تمام میشود.
او میرود سراغ غذایی که باید حاضر کند، من میروم سراغ ظرفهای نشسته و آنقدر میسابم که روز تمام میشود. گاهی فکر میکنم خیلی از روزهایی که به ماجرایی عمیقا فکر کردهام و در ذهنم بال و پرش دادهام و به چالشش کشیدهام روزهایی بوده که خیلی با الهه حرف زدهام.
حال دوستانش را درک میکنم، حال آن همسایه بالایی که زندگی آشوبی دارد و گاهی به بهانه رب و احوالپرسی و اینها میآید که تنها با الهه همکلام شود. میدانم که او آنجا پی پاسخ و راهکار نیامده خواسته با او حرف بزند که بیشتر فکر کند. که خودش جواب خودش را بدهد و برود. درک میکنم که الهه گاهی در را باز نمیکند و تلفنش را پاسخ نمیدهد. او از اینهمه پذیرای اندیشهی دیگران شدن خسته میشود. دلش میخواهد خودش هم در جریان باشد.
میگویم: الهه به نظرت به چیزی که بهت گفته بودم میرسم. میگوید: بهت گفته بودم آرزوهات رو وقتی داری به گلدونها آب میدی بگو؟ برآورده میشن! من به این فکر میکنم که پای گلدان سانسوریا از بس که خشک شده به قول مامان مثل کلهی تاس میماند. به این فکر میکنم اگر به آنها که اینقدر برای آب زجرشان دادهام چیزی از آرزوهایم بگویم کاری خواهند کرد که مثل ریشههای خشکشان بخشکد و در خاطرم بپوسد.
بعد از تماسم با الهه میروم و دربارهی گیاه هویا بیشتر میخوانم:
گیاه هویا (Hoya) از راسته گل سپاسی سانان (Gentianales) و خانواده خَرزَهرهایان (Apocynaceae) و زیر خانواده اِستَبرَقیان (Asclepiadoideae) میباشد که به نامهای پیچ مومی، شمعی، گل چینی (Porcelain Flower) و گیاه مومی (Wax Plant یا Wax Vine یا Wax Flower) مشهور است. هویا، توسط گیاهشناس اسکاتلندی برای قدردانی از Thomas Hoy دوست او، هویا (Hoya) نامیده شد.
ایرانیان قدیم هم به آن وژیک میگفتند. (به خاطر شهد بسیار شیرینی که از آن به زمین میچکد) که از کلمه وش به معنای شیرین و ژیک به معنای قطره باران گرفته شده است.
من به هویا دوست گیاهشناس اسکاتلندی فکر میکنم به اینکه لابد اوهم مثل الهه چه اندازه جانش از شکفتن گلهای هویا که عین یک کاسهی چینی است خوش میشده. بعد به باران شیرین هم فکر میکنم به الهه و حرفهایش که هر کدام مثل قطراتی از شیرینی بر جانم میریزد و روزم را تازه میکند.