
از وقتی یاد گرفتهام آشپزی کنم که برای من خیلی زود هم اتفاق افتاد نگران بقیه بودهام. در تمام مراحل خیساندن حبوبات، تفت دادن پیاز و گوشت، پختن، جا انداختن، تهدیگ گذاشتن و مراقب بودن برای پیشگیری از سوخته شدن مواد غذایی من نگران بودم. نگران بابا برای اینکه حتما نفخ حبوبات را بگیرم که معدهاش اذیت نشود، نگران مامان که غذا را قبل از اینکه به خانه برسد پخته باشم. نگران احسان که حتما تهدیگ را دوست داشته باشد، نگران الهه که از کم ادویه بودن غذا بدش نیاید و در تمام مراحل پخت کسی که جا میانداختم و حذفش میکردم خودم بودم. حالا که به خاطر آبتین چندبار در روز غذا میپزم و خیلی وقتها مراجه میشوم با چپه شدن کل مواد غذایی با دستهای کوچک پسرم خودم را خیلی بیشتر هم حذف و شماتت میکنم. چرا برای پخت لوبیاها زمان بیشتری نگذاشته بودم. چرا نمک اضافه کردم، چرا دستور پختهای غذای کودک را رعایت نکردم و توی فروشگاهها دنبال مواد غذایی بودم که پسرم دوست داشته باشد نه من. همسرم دوست داشته باشد نه من. زمان دانشجویی که گاهی فقط برای آشپزی باید به خودم فکر میکردم معمولا شکمم را با یک تخم مرغ، بیسکوییت ساقه طلایی و یا تن ماهی یا یک لیوان شیر سیر میکردم. یک بار که پای اجاق خوابگاه داشتم با یک بسته سوپ آماده برای خودم غذا میپختم یکی از دوستانم که به آشپزی برای خودش اهمیت میداد و حتی تا مرحله سبزی پاک کردن در خوابگاه هم میرفت ایستاد مقابل قابلمهی حقیرم، خندید و گفت این معمولا چاشنی سوپه نه خود سوپ تو با این سیر میشی؟ من فکر کردم که آره من با کمتر از این هم سیر میشدم ولی چیزی به ذهنم نیامد و دوستم با تعجب و نگرانی آشپزخانه را ترک کرد. احتمالا رفت که غذای پر طمطراقی را که برای خودش پخته بود بخورد و به حال من افسوس بخورد. هدف من از آشپزی در آن زمان لذت از خوردن نبود بلکه چپاندن چیزی در حفرهی شکمم بود که فقط صدایش را ببرد و مزاحم فکر کردن و مطالعهی من نشود. بعدها فهمیدم این از جایی دیگر نشئت میگیرد اینهمه نامهربان بودن من با خودم در حقیقت پیامد حذفهای بیشمار شخص خودم در آشپزی بود. انگار وقتی بقیه نبودند آشپزی کردن هم معنایی نداشت. من در دیگ مشغول پختن توقعات دیگران بودم و در حقیقت محو تماشای امیال دیگری. خودم و سلیقهام جایی بیرون دیگ مثل یک ناظر و بازرس میایستاد و تماشا میکرد. در خانه عادت کرده بودم با حذف گوشت غذاهای خوشمزهای بپزم ازدواج که کردم دیدم از نظر خانوادهی شوهرم غذا همیشه حاوی گوشت است، گوشت زیاد. آن گوشتی که من در خانه به تکههای ریز تقسیم میکردم در یخچال مادرشوهرم اصلا داخل فریزر نمیرفت بلکه داخل یک سینی توی طبقات گذاشته میشد و ظرف دو روز پخته میشد. آشپزی کردن با گوشت دردسر دارد و وقت زیادی از آدم میگیرد. علاوه بر اینکه دیر میپزد محتاج ترفندهای زیادی هم برای مزه دار کردن است. گاهی در آشپزخانه وقتی مدام بین قفسههای کابینت و یخچال جا به جا میشدم حس یک اسیر بهم دست میداد. نمیدانم اولین بار کی عاشق مزهی نخود و لوبیا و عدس پخته شدم. و همهی غذاهایی که میشد با این حبوبات سر هم کرد. در زندگی واقعی آدمی که با نخود و لوبیای پخته سیر شود انگشت شمار است پس امروز برای خودم غذا پختم. کاری که خیلی کم انجامش میدهم. سعی کردم حین خیساندن حبوبات، تفت دادن پیاز و ادویه، اضافه کردن نمک و سبزی و روغن و کره فقط به خودم فکر کنم. به خودم که انگار خیلی کمتر از بقیه با سلیقهاش آشنا بودم. میدانستم بابا ماکارونی دوست ندارد، محسن غذای بدون گوشت و مامان غذای چرب ولی من چی دوست داشتم. تازگیها فهمیدهام عاشق طعم کره توی غذا هستم، از گشنیز تازه و جعفری روی حبوبات پخته لذت میبرم و دوست دارم با مخلوط کردن ادویهها طعم جدیدی بسازم که تا به حال نخوردهام. خیلی وقت بود که با «شور نخود» که یک غذای افغانستانی بود آشنا شده بودم ولی جرئت نکرده بودم بپزم چون احتمالا فقط خودم دوستش داشتم. دیشب رفتم سراغ نخودها و امروز پختم. حس کردم با خوردنش بیشتر به خودم نزدیک شدهام. و بیشتر شناختمش.