بهر عیشت بر دلم،شبنم رُستن است
وقوفت،هُمای به عودم جُستن است
بدین کج نگری از درز و دیوار
بر چشمون شبگون تو خُفتن است
گر فعل من از ذوق،سرافکندگیست
بر تبسم ملیح و نازگون وی خجل گَشتن است
گر نغمهٔ آرام تو به یادآور باران و برف
ارمغان آن،غم از دریای دلینم جَستن است
گر روا باشد رخسار وی در نام و خوابم
ایندر بهرهٔ آن از بند و بار، رَستن است
بدین حس من از شعر و پرواز
چو کیوان به دور وی گشتن است
چو کیوان به دور وی گَشتن است