ادما...

یه انسان تو کل عمرش هزاران نفر رو ملاقات میکنه تو بعضی مواقع این ملاقات فقط یه از کنار هم رد شدن سادس بعضی وقتا یه صحبت کوچیک بعضی وقتا هم موندن و لمس کردن احساسات، عادت کردن، وابسته شدن

خوانواده اولین ادمایین که پا تو زندگی هرکسی میزارن و میشن یه رشته گسست ناپذیر تو زندگی اون ادم

اما ادمای دیگه .... اونایی که هی میان و میرن اونایی که قرار بر موندنشون نیست اما به یک دلیلی سر راهت قرار گرفتن تا تو رو بسازن بشن برات درس عبرت بهت بفهمونن که این دنیا خیلیم ساده و یکرنگ نیست این ادما با اومدنشون چیزهایی رو با خودشون به زندگیمون میارن و گاه با رفتنشون چیزهای خیلی بیشتری رو میبرن گاه آرام و قرار دل را گاه تمام دیدگان امید را

بعضیا هم هستند که همیشه تو زندگیمونن اما کمرنگ و نا معلوم اونایی که سالهاست میشناسیشون اما در واقع نمشناسیشون و واقعا نمیدونی کین و چون تو یه انسانی دلت میخواد بشناسیشون اما چرخش روزگار اینو نمیخواد

چرخش روزگار یعنی تقدیر؟ خودمم نمیدونم همیشه برام عجیب بود و نامعلوم که این چیزا دست ماس یا تقدیر ولی خب هیچوقت جواب قطعیشو پیدانکردم بگزریم

ما انسانا عادتمونه بقیرو بدون اینکه بشناسیم و بدونیم واقعا کین قضاوت میکنیم در حالی که حتی اندازه یه لیوان اب هم از دریای وجودش در اختیار نداریم که موشکافیش کنیم، تا حالا هیچوقت غماشو ندیدیم، ندیدیم که چیا سرش اومده تا اینکه به اینجا رسیده فقط چشمامونو بستیم و مورد رگبار سخنانمون قرارش دادیم بی انگه ذره ای به شیشه دلش بیندیشیم

چه ادم هایی که دلم میخواد بشناسمشون و از درون عواطف انسانیشون رو درک کنم اما چه کنم که چیزهایی مانع اند و این زندگی همیشه باب دندان نیس

( فردا سالگرد فوت بابابزرگمه هنوزم باورم نمیشه که یه ساله نیستش و نداریمش.)

( قدر ادمای زندگیمون رو تا هستن بدونیم ...)