میدونی !؟ چیزی که انسانو از بقیه موجودات متمایز میکنه همین داشتن احساساته ...
خیلی وقتا به جای عقل و منطق این احساسات هستن که انقد پر رنگ و عمیق میشن که ادمو زیر میگیرن و خفه میکنن و مجبورت میکنن به بغض کردن .
اینکه حسی داشته باشی که میدونی تهش هیچ و پوچه و به جایی قرار نیست برسونتت میدونی اشتباهه و بد تموم میشه برات اما نمیتونی ازش دست بکشی شبا همش میاد سراغت و یقتو میگیره و ول کنت نیست مجبورت میکنه اشک بریزی مجبورت میکنه داد بزنی و از شدت خشم دندوناتو بهم بچسبونی اما با این همه تو رو رفته رفته بی دفاع تر میکنه تا جایی که هر بار که میاد سراغت دیگه مثل اولا نمیتونی بهش بگی نه و شرشو بکنی اینبار کمی بیشتر مهمونت میشه و بیشتر میشینه کنارت هر بار کمی بیشتر از قبل، یهو به خودت میای و میبینی که این حسرو دوسش داری ازش خوشت میاد و بهت حس خوبی میده تصمیم میگیری بیشتر و بیشتر پیش خودت داشته باشیش حتی اگه بدونی اشتباهه اما اون ذوقی که بهت میدرو نمیتونی کاریش کنی نمیتونی دست بکشی ازش
مدت ها دچار این حس بودم و دلم نمیخواست ولش کنم این حسرو اما یروز که از خواب پا شدم دیگه اون حسه نبود بند و بساطشو جمع کرده بود رفته بود اما جاش مونده بود لیوانی که توش چایی خورده بود همونجوری دست نخورده باقی مونده بود برام عجیب بود رفتنش اما بهش عادت کردم و از این وضع خوشحال بودم چون دیگه شبا به گریه نمیداختتم هر از گاهی میومد در میزد و منتظر میموند تا باز کنم درو اما نه! دیگه نه ، اونم سرشو مینداخت پایین و میرفت و از اون موقع تا حالا خبری ازش نبود اما اون دوباره برگشته اینبار یجور دیگس کمرنگه و کم زور اما میتونه بازم پر رنگ بشه و به بدی قبل تصمیم با منه یا درو باز میکنم میزارم بیاد تو یا از پشت در راهیش میکنم بره اما دلم میخواد بلا تکلیف نگهش دارم تا مدت ها پشت در تا ببینم بعدش چی میشه...
